هفت تیر 7tir.com: به قلم مهندس محمد درویش- تصاویری که از سیل روز 11 فروردین 1388 در شهرستان قم منتشر شده بیش از هر چیز یک واقعیت را نشان میدهد: این که مدیریت شهری ما تا چه اندازه به آموزههای آبخیزداری شهری بیتفاوت بوده و همچنان به نابخردانهترین شکل ممکن، فقط تا نوک بینی خود را میبیند!
همهی افرادی که تاکنون گذرشان به شهر قم افتاده، لابد متوجه خشکهرود قمرود و عرض و عمق نسبتاً قابل توجه آن شدهاند که چگونه از مرکز شهر عبور کرده و از کنار جوار مرقد حضرت معصومه (ع) و ساختمان حوزه علمیه قم میگذرد. آن معبر عریض و نسبتاً عمیق نشان میدهد که حجم رخداد سیلهای عظیم با میزان قابل توجهی از هرزآب در این مناطق بسیار چشمگیر است؛ هر چند که تعداد و فواصل زمانی وقوع سیل شاید کم و نسبتاً طولانی باشد. با این وجود، تقریباً تمامی مردم بومی ساکن در قم دستکم چند بار شاهد وقوع سیل و طغیان قمرود بوده اند.
چرا؟!
این مقدمه را گفتم تا شگفتی خویش را از طرح موسوم به درآمدزایی شهرداری قم برای تبدیل حریم رودخانه قم به پارکینگ عمومی اعلام نمایم! شگفتآورتر و تأسفبارتر آن که مدیران شهر قم به این هم اکتفا نکرده و بخش دیگری از بستر رودخانه را هم به خیابان تبدیل کرده تا بدینترتیب از گرههای ترافیکی شهر بکاهند!
نکته قابل توجه این است اغلب کارشناسان امور آب استان هم با این اقدام شهرداری و استانداری قم مخالفت کرده و هشدار داده بودند که ممکن است، چنین سازهها و موانع فیزیکی سبب افزایش خسارت ناشی از سیل را به بار آورد.
نگارنده خود، وقتی در پاییز سال گذشته با مسئول پارکینگ رودخانه قم! صحبت کرده و به او وقوع چنین روزی را هشدار میدادم، با این پاسخ حیرتانگیز مواجه شدم: «آقای مهندس! نگران نباش؛ آنقدر پول از محل پارکینگ درآوردهایم که اگر همه تأسیسات ما را هم آب ببرد، دوباره بتوانیم با بخشی از آن، مجدداً خسارتها را جبران کنیم!»
حالا آن روز فرارسیده و البته نهتنها تمامی تأسیسات شهرداری قم کاملاً نابوده شده است، بلکه دستکم 5 نفر از هموطنان ما کشته و چند نفر دیگر هم مفقود شدهاند. امّا آیا کسی هست که بتواند به انبوهی از زائرین و مسافرانی که در سیل قم، عزیز خود را و یا اموالشان (اتومبیل و تمامی مدارک معتبر و باارزششان) را از دست داده و بعضاً دچار جراحت و ناراحتیهای روحی شدید شدهاند، پاسخگو باشد؟! به راستی مقصر اصلی در بروز این احمقانهترین سیل جهان کیست؟!
کارناوال سیل در قم!
شب گذشته در گفتگو با آقای مهندس چنانه، مدیرکل روابط عمومی و امور بینالملل سازمان جنگلها، مراتع و آبخیزداری کشور با خبر شدم که متأسفانه ابعاد خسارات وارده به استان بسیار چشمگیر و وحشتناک بوده و ایشان گفتند که این سیل سبب ناراحتی اغلب مدیران سازمان را فراهم آورده که چرا نباید به آموزههای آبخیزداری و به ویژه آبخیزداری شهری در مدیریت کلانشهر قم توجه شود؟ افزون بر آن، خسارات فراوانی به اراضی و سازههای کشاورزی استان وارد آمده که میزان آن در یک برآورد اولیه به بیش از 80 میلیارد تومان میرسد (16 برابر بودجه سالانه بزرگترین نهاد متولی تحقیقات در حوزه منابع طبیعی کشور) !
به علایم در بستر رودخانه قم رود توجه فرمایید!
در تاریخ آمده است که در سال 1352 هجری قمری، سیلی بزرگ در شهر قم رخ داد که منجر به نابودی سه هزار باب منزل مسکونی شد! عجیب است که پس از گذران نزذیک به 80 سال از آن زمان و با وجود میلیاردها میلیارد هزینه برای این شهر و پیشرفت دانش مهندسی، همچنان خبرها حکایت از آن دارد که در سیل 11 فروردین 1388 هم دست کم به 3 هزار باب منزل مسکونی در مناطق یک و دو شهر قم خسارت وارد آمده و افزون بر آن، منازل بسیاری در شهرک پردیسان قم تخریب شدهاند. افزون بر آن 4 هزار رأس دام تلف شده، 100 رشته کاریز کور شده، اراضی کشاورزی و گلخانه بزرگ کوثر نابود شده و چندین نفر هم کشته یا ناپدید شدهاند!
راستی چرا همزمان با پیشرفت فناوری و افزایش غنای علمی آدمیان، باید شاهد افزایش خسارت ناشی از سیل باشیم؟ و چرا نعمتی مانند سیل را باید به همین راحتی به نقمت بدل سازیم؟!
.
در رابطه با همین خبر : فیلم سیل بی سابقه در شهر قم
.
گزارش تصویری سیل شدید در شهر قم و کشته و مفقود شدن ده ها نفر
