هفت تیر

هفت تیر 7tir.com  به قلم یک  ایرانی ساکن کویت :   این تصویر گواهینامه رانندگی من است که بعد چندماه تلاش موفق به گرفتنش شدم. بماند که گواهینامه بین المللی را بدلیل صدور از ایران قبول نکردند!
چیزی که شادی مرا خشک کرد، عنوان بالای کارت بود. جایی که کار می کنم در خیابان خلیچ ع.رب.ی است، در کارت اعتباری و گواهینامه و پاسپورتم نوشته : خلیچ ع.رب.ی.
ایران مرا ببخش، ایرانیانی که در گذشته برای سربلندی وطن تلاش کردید، از کورش و کمبوجیه گرفته تا امیرکبیر و رضا  شاه  و جوانانی که در راه وطن شهید و جانباز شدید، . . . مرا ببخشید.

من بدلایل نامعلومی در گزینش آزمون دکتری در ایران رد شدم.
من دوسال از جوانیم را در پادگان به اسم خدمت سربازی هدر دادم تا دیرتر وارد بازار کار شوم.
من با مدرک فوق لیسانس یکی از معتبر ترین دانشگاههای کشور و سابقه کار چند ساله با حقوق ماهیانه 600000 تومان زیر خط فقر بودم.
من که ماهی ده روز حقوقم عقب می افتاد نگران بودم مبادا رییس شرکت به خارچ از کشور فرار کند و همین آب باریک قطع شود.
من با وام و اقساط پرایدی خریدم که سه روز در هفته بجای اینکه من سوارش باشم، سوار من بود.

من برای خرید مسکن در نزدیک ترین روستای اطراف تهران هم پول کافی نداشتم.
من برای اجاره مسکن شصت متری بایست 130% حقوقم را می پرداختم.
من جوگیر! شش سال پیش برای ادامه تحصیل فرنگ نرفتم تا به خیال خام خودم به کشورم خدمت کنم.
من به یاد می اورم که به جرم پوشیدن آستین کوتاه در حراست دانشگاه ممنوع الورود می شدم.
من و همسالان من شهامت حرف زدن با همکلاسی دختر خود را نداشتند.

ای تمام کسانی که به من چپ چپ نگاه می کنید، من نه به خود، که بزور به خارج هل داده شدم . . . ناچارم بین تبعیض و زندگی زیر خط فقر، و خلیج ع.ر.بی یکی را انتخاب کنم. ایران، مرا ببخش، بخدا دوست داشتم ایرانی بمانم و خلیج فارس فریاد یزنم. . .