هفت تیر

هفت تیر 7tir.com: کبرا نجار زن محکوم به سنگساري است که سه شنبه گذشته پس از تحمل سيزده سال زندان آزاد شد. کبرا لحظه آزادي اش ‏را همراه با ناباوري، بهت زدگي و اين جمله که “هيچ کس نمي تواند مرا درک کند” توصيف مي کند. روز در مصاحبه ‏هايي اختصاصي با وکيل، دختر و خود کبرا، به تحولات منجر به آزادي او پرداخته است.‏

کبرا نجار، بعد از بارها تقاضاي عفو و بخشودگي، بالاخره مشمول عفو 22 بهمن سال گذشته شده و روز سه شنبه گذشته 8 ‏ارديبهشت 88 آزاد شد. مريم کيان ارثي وکيل کبرا با تاييد اين خبر به روز مي گويد: بعد از اينکه آقاي شاهرودي پيشنهاد ‏تبديل شدن حکم سنگسار را به کميسيون عفو و بخشودگي قوه قضائيه فرستادند، نام کبرا در فهرست عفو شدگان 22 بهمن ‏سال گذشته قرار گرفت. ‏

کيان ارثي ادامه مي دهد: وقتي روز سه شنبه به شعبه ششم اجراي احکام براي بررسي پرونده موکلم مراجعه کردم، در ‏کمال تعجب ديدم که پاسخ مثبت ايشان آمده اما هنوز ابلاغ نشده. بعد از پي گيري و اصرار براي اينکه وقتي حکم آزادي ‏کسي مي آيد حتا يک دقيقه هم برايش يک زندگي است، گفتند براي اطمينان از طي شدن دوران محکوميتش بايد از زندان ‏استعلام کنيم. و من توضيح دادم که کبرا پنج سال هم بيشتر از زمان محکوميتش حبس کشيده است.‏

وکيل کبرا تاکيد مي کند: بعد از استعلام از زندان، خواهش کردم که همان روز حکم را به زندان ابلاغ کنند و اجازه دهند که ‏من حکم را ببرم که گفتند خودشان اين کار را انجام مي دهند. من هم براي اينکه فکر مي کردم ممکن است مراحل اداري ‏چند روز طول بکشد، ترجيح دادم به خانواده اش و بويژه دخترش هيرو که خيلي براي آزادي مادرش زحمت کشيده بود ‏چيزي نگويم که اين مدت را در اضطراب نگذرانند. اما خوشبختانه حکم همان روز به زندان رجايي شهر کرج فاکس شد. ‏

هيرو، دختر بزرگ کبراست. او از پانزده سالگي اش که مادر در بند شد، مسووليت پي گيري پرونده مادرش را به عهده ‏گرفته است. او در حالي که همزمان، بغض و شادي و اندوه در گلو دارد از سه شنبه مي گويد: خانم کيان ارثي به من نگفته ‏بود که نگران نشوم. ترسيده بود مامان را تا دو سه روز به خاطر کارهاي اداري آزاد نکنند و مي دانست من ديوانه مي ‏شوم! اما فرزند يکي از هم بندي هاي مادرم که من به او براي وضعيت مادرش کمک مي کردم، سه شنبه به من زنگ زد و ‏بي مقدمه گفت: به من چه مي دهي اگر خبر خوبي بدهم. از آنجا که براي من هيچ خبري “خيلي خوب” نبود، زياد توجه ‏نکردم. و او ناگهان گفت: ” برو دنبال مادرت!” گفتم چه مي گويي؟! گفت مادرت بيرون زندان نشسته است! باورم که نشد! ‏زنگ زدم به برادرهام. آنها محل کارشان به زندان مادر نزديک تر بود. اما من چنان پر کشيدم که از تهران زودتر رسيدم. ‏هوا تاريک شده بود. مادر با يک ساک نشسته بود بيرون در زندان رجايي شهر. بعد از سيزده سال! ‏

‎‎

کبرا: باور نمي کنم

کبرا زن ستم کشيده اي است. اين را مي تواني از صداي لرزانش هم تشخيص دهي. انگار نياز به پرسش من ندارد. بعد از ‏احوال پرسي و بعد از مکثهاي طولاني مي گويد: انگار روي ابرها راه مي روم. باور نمي کنم پايم روي زمين است. باور ‏نمي کنم پيش بچه هايم هستم. هيچ کس نمي تواند مرا درک کند. و اين جمله را چندبار تکرار مي کند. ‏

کبرا که از 33 سالگي در زندان بوده است و حالا 47 سال دارد، مي گويد: مي داني؟ در اين پنج شب فقط توانستم دو سه ‏ساعت بخوابم. خوابم نمي برد. همه چيز باور نکردني است. بچه هايم، مادرم، همه چيز. خدا را شکر و اين جمله آخر را باز ‏چند بار تکرار مي کند. ‏

کبرا نجار در تاريخ ارديبهشت ماه سال 76 با اتهام معاونت در قتل همسرش بازداشت شد و بعد از بازگويي زندگي اش مبني ‏براينکه به درخواست و اجبار همسرش معتادش تن فروشي مي کرده تا بتواند از فرزندانش مراقبت کند و آنها آسيب نبينند، ‏و بعد از تاکيد بر اينکه اگر به اين کار تن نمي داد هم مورد آزار همسرش قرار مي گرفت و هم فرزندانش در تهديد بودند، ‏به جرم زناي محصنه حکم سنگسار دريافت کرد. يکي از مشترياني که همسرش براي او انتخاب کرده بود با اطلاع کبرا ‏همسر معتادش را کشت و بعد از اعتراف به قتل، کبرا نيز به عنوان شريک جرم هم به دليل معاونت در قتل و هم اختفاي ‏جرم و هم زناي محصنه بازداشت شد و هشت سال حبس و سنگسار نتيجه آن بود. ‏

شريک جرم کبرا پس از بخشودگي اولياء دم از زندان آزاد شد اما حکم سنگسار براي کبرا ماند تا بالاخره توانست با استفاده ‏از عفو، پس از تحمل سيزده سال زندان روز سه شنبه گذشته آزاد شود.

گفتگو با دختر کبرا نجاز چند ماه قبل از آزادی کبرا

سنگسار، ‌در ايران اجرا نمي شود.” اين سخني است كه از مديران اجرايي كشور بسيار شنيده ايم. جدا از اينكه نقض اين ادعا دستكم در دو مورد در ارديبهشت ماه سال گذشته در شهر مشهد رخ داده است، ‌اينك نيز هستند افرادي كه در زندانهاي ما با حكم رجم در دست، هر شب زير آسماني “سنگ”ين مي خوابند. “كبرا نجار”، ‌يكي از ايشان است.

“فکر مي کني سخت نيست براي يه دختر که بشينه روبروي يه غريبه و بگه وقتي پدرم مرد، دلم خنک شد، خيالم راحت شد. گفتم حالا ديگه مي تونيم زندگي کنيم. مثل همه. حالا ديگه نه کتکي در کاره نه غم بزرگ مادرمون. گفتم تموم شد ديگه… چه مي دونستم که اين تازه اولشه….”

اشک، گونه اش را خيس کرده. کم نگاهم مي کند. آرام است و سعي مي کند با منطق به من ثابت کند که همه حرفهاي غير قابل باوري که مي شنوم، تنها بخشي از زندگي زخم خورده اوست. هيرو اميني دختر 26 ساله اي است که مادرش اين روزها در دو قدمي حکم سنگسار قرار دارد.

پرونده شماره 83/4/11170در کميسيون عفو و بخشودگي قوه قضائيه براي سومين بار توبه نامه کبرا نجار محکوم به حد رجم را نپذيرفت تا اين زن و چهار فرزندش هرشب خواب را زير آسمان پر سنگ به صبح برند.

آنچه مي خوانيد گفت و گويي است با هيرو فرزند بزرگتر کبرا از آنچه بر او و خانواده اش گذشته است. اين گفت وگو براي دختري که غرورش را از لابلاي سنگ و سنگلاخ بيرون کشيده، گفت وگوي سختي بود. بنابراين هرجا که ديدم مکث او طولاني است، ساکت ماندم تا خود بگويد.

تعريف مي کني؟ يا من بپرسم؟
تعريفي در کار نيست! از وقتي که کودکي ام را به ياد مي آورم پدري را به ياد مي آورم که مصرف کننده بود. چهار خواهر و برادريم. دو دختر و دو پسر. اول منم. سيروان يک سال از من کوچکتر است (25ساله). سمکو 24 ساله است و مريم 19 ساله.

پدر چه مصرف مي کرد؟
هروئين، ترياک.

مادرت؟
اوايل از روابط او و پدرم سر در نمي آورديم. بچه بوديم ديگر. حاليمان نبود که چه اتفاقي دارد مي افتد. تنها چيزي که مي فهميديم اين بود که وقتي پدرم عصباني مي شود، مادرم را و همه ما را کتک مي زند. مي ديديم که پدرم دائم مرداني را به خانه مي آورد، ولي به ما مي گفتند که اينها رفقاي اويند. رفقاي هر شبه! از مناسباتشان سر در نمي آورديم. بعد كه من بزرگتر شدم مادرم خودش به من گفت.

حبيب هم يکي از آنها بود؟
بله. او را هم پدرم آورده بود. اول مثل همه مردان ديگر بود. بعد وقتي داستان مادرم را ديد و از خودش شنيد که پدرم او را مجبور به تن فروشي مي کند، فکر مي کنم بيشتر از روي دلسوزي بود تا هرچيز ديگر که به مادرم قول داد که او را از اين وضعيت نجات بدهد. اما… چه مي دانم ! حتما حسي هم داشت ديگر. وگرنه چه كسي حاضر است به چنين زني با چهار بچه كمك كند؟!

مادرت آن زمان چند سال داشت؟
33 سال.

و حبيب؟
24 سال.

با شما مهربان بود؟
بله، خيلي. با همه مان و با مادرم. ما طعم مهرباني را از او چشيديم. من خجالت مي کشم که دارم از پدر مرده ام اين طور حرف مي زنم ولي واقعيت دارد. آن زمان پدرم به خاطر درگيري با صاحبخانه محکوم به 6 ماه زندان شد. وقتي او رفت زندان. حبيب نگذاشت ديگر مردان به خانه ما بيايند. واقعا با اينکه سن زيادي نداشت ولي براي ما پدري مي کرد. درست است که او قاتل پدرم است ولي آدم بايد راست بگويد. او هم مي توانست مثل ديگران بيايد و برود و به روي خودش نياورد که در اين خانه چه مي گذرد. مثل همه مردان ديگري که پدرم خرج زندگي و اعتيادش را از آنها در مي آورد. البته مطمئنم که پدرم يک بيمار رواني بود وگرنه مگر ممکن است؟ کدام مردي با زنش چنين مي کند؟

وقتي پدرت از زندان برگشت چه شد؟
بسيار بدتر از قبل شد. من ديگر بزرگتر شده بودم و مادرم به من گفته بود که چه اتفاقي در خانه ما مي افتد. درمانده بود و من تنها پناهش بودم.

پدرت مي دانست؟
نه! ( با تاکيد مي گويد) او اصلا نمي خواست ما بدانيم. با همه بي اخلاقي و بيماري که داشت برايش مهم بود که ما نفهميم. خيلي مهم بود. بداخلاقي مي کرد با ما. کتکمان مي زد و کتک زدن ابزاري بود براي رام کردن مادرم.

چرا مادرت از پدر جدا نشد؟
شد. ما بچه ها هم بارها به او گفته بوديم که از پدرمان جدا شود. بعد از تولد سمکو، از پدرم جدا شد. ولي ما بچه ها تقسيم شده بوديم. مادرم تازه متوجه شد که چه اشتباهي کرده. من پيش پدرم مانده بودم و مادرم دائم نگران بود که نکند زندگي او براي من تکرار شود. بازگشتش به خانه براي همين بود. براي من مي ترسيد در خانه ما هميشه بروي غريبه ها باز بود.

آيا اين خطر وجود داشت؟
پدرم هرگز با ما (فرزندانش) چنين نکرد. ولي خب شايد يک دليلش اين بود که مادرم هميشه سپر بلا بود. به هر حال او معتاد بود و هميشه وقتي نيازش زياد مي شد. هم اخلاقش بد مي شد و هم نمي فهميد که چه مي کند.

ازدواج پدر و مادرت اجباري بود؟
آنها هفت سال هم را مي خواستند. خانواده هايشان موافق نبودند. ولي ازدواج کردند. پدرم خان زاده بود و خانواده اش مادرم را رعيت مي دانستند. براي همين هم مادرم هرگز از پشتيباني خانواده همسرش برخوردار نبود.

مگر آنها مي دانستند؟
بله مادرم به عمه هام گفته بود که پدرم با او چه مي کند، ولي آنها باور نکرده بودند و او را رانده بودند. راستش پدرم هميشه جلوي ديگران نقش بازي مي کرد. هرکس از بيرون آنها را مي ديد. فکر مي کرد پدرم عاشق مادرم است! چه رسد به اينکه باور کند که او، مادرم را و ما را دائم تحت فشارهاي شديد رواني و جسمي قرار مي دهد. خانه ما هميشه جهنم بود. جهنم. خيلي بد است؟ خيلي بد که بگويم آرزوي مرگش را داشتيم؟…

نم نم اشک هيرو، هق هقي مي شود و ما (من و وکيلش) در سکوت نگاهش مي کنيم. چه مي توانيم گفتن؟

و ادامه مي دهد:
يک بار به حدي ما رازد که سيروان رفت و مامور آورد. خواستند او را ببرند که آمد به اتاق ما و شروع کرد به خواهش کردن از ما. مادرم ترسيد که اگر رضايت ندهيم، بعدش ما را بکشد. او هم گفت که رضايت بدهيم و داديم.

از روز حادثه مي گويي؟
من آن روزها کلا سعي مي کردم فکرم را از خانه بيرون ببرم. با عده اي از دوستانم برنامه حافظ خواني داشتيم. هميشه عاشق ادبيات بودم. من هرگز به دوستانم نگفته بودم که پدرم بيکارو معتاد است و مادرم….
گفته بودم هر دوشان در شرکتي کار مي کنند. آن روز هم با دوستانم حافظ خواني داشتم. وقتي به خانه آمدم، مادرم آمد پيشم و گفت که ما تصميم گرفته ايم کار را تمام کنيم. نگاهش کردم و گفتم: هميشه همين را مي گويي و هرگز جرات آن را نداري!
گفت: نه. ديگر تمامش مي کنيم.
او و حبيب تصميم گرفته بودند کار پدرم را يک سره کنند.

ناراحت نشدي؟
[تامل مي کند و با آرامي و اطمينان سر تکان مي دهد]
نه! من ديگر مي فهميدم. مي دانستم. همه چيز را مي دانستم. مي خواستم تمام شود. شر همه اين ماجراها تمام شود. مردان مادرم را پدر خودش انتخاب مي کرد…. خودش آنها را مي آورد به خانه….. بايد تمام مي شد… هر زن ديگري هم بود مثل مادرم رفتار مي کرد. فرقي نمي کرد او از حبيب خواسته يا کسي ديگر. اما متاسفم که درباره پدرم بگويم که حتا متاسف نشدم!
…
غروب مادر از ديوار خانه چوبي پرت کرد به کوچه. بعد با پدرم رفت بيرون. اين کار هميشگي آنها بود. گفتم که پدرم مي رفت بيرون با مادرم و آنها را انتخاب مي کرد. کمي طول کشيد. وقتي برگشت پيشاني اش خوني بود. بعد حبيب آمد. لباسهايش خوني بود. مادرم آنها را شست. تا صبح همه بيدار بوديم.

گريه نمي کرديد؟
نه، فقط مريم گريه مي کرد، چون ترسيده بود.حبيب صبح خيلي زود رفت. مادرم به من گفت : برو مدرسه! و خودش و برادرم رفتند که به پليس خبر بدهند که پدرم شب به خانه نيامده.
رنگ به صورت نداشتم و نمي توانستم حتا روي پايم بايستم. ولي رفتم. در راه مدرسه. يکي از دوستانم را ديدم. گفت : هيرو، شنيده اي يک مرد کرد را ديشب کشته و در خرابه ها انداخته اند؟
سرم گيج رفت. برگشتم خانه.

در کدام شهر بوديد آن موقع؟
تبريز.

فاميل جمع شدند. همه مي پرسيدند که چه شده. من بيهوش و بي بنيه بودم. رمق نداشتم اما ناراحت نبودم. فکر مي کردم همه چيز بعد از يک هفته درست مي شود. احساس مي کردم ديگر راحت شده ايم…
فاميل پدرم که از همان اول از مادرم دل خوشي نداشتند، به او مظنون بودند.
آگاهي دائم از مادرم پرس و جو مي کرد. روز سوم مادرم را بردند. فاميل پدرم هم جنازه او را بردند و تمام.

يعني چه تمام؟
يعني که مادرم اعتراف کرد. با اعتراف او حبيب را گرفتند. از اين طرف مادر مادرم چهار ماه با ما زندگي کرد. بعد عمويم آمد و سمکو و مريم را از ما جدا کرد و برد. پخش شديم و هرکداممان افتاديم يک گوشه ايران.

مادرت به چه محکوم شد؟
5 سال به خاطر معاونت در قتل، سه سال به خاطر اخفاي جرم، و سنگسار به خاطر زناي محصنه. ولي او توبه کرد. سه بار توبه نامه نوشت. و سه سال است که محکوميتش تمام شده. يازده سال. به خاطر چه جرمي؟ اين که تنها راه فرارش از زندگي وحشتناکي که داشت کشتن پدرم بود؟ اينکه آن قدر فريبکاري بلد نبود که واقعيت را نگويد؟

شما رضايت داديد؟
در همان اولين دادگاه ما چهار نفر نوشتيم و شهادت داديم که مادرمان قرباني بود و نوشتيم که پدرمان چه رفتاري با او داشت و رضايت داديم. ( دو نفري که سن قانوني داشتيم)

حبيب چه حکمي گرفت؟
او به قصاص محکوم شده بود و چهار سال زندان بابت حمل ترياک. ولي سال 84 توانست رضايت عمويم را جلب کند و آزاد شود.

چطور؟ مگر عمو ولي دم بود؟
نه. وکالت داشت از مادر بزرگم که حبيب را اعدام کند. ولي او ديه گرفت و رضايت داد.

چقدر؟
ظاهرا 75 ميليون. ولي محضري، نه رسمي. چون مادر بزرگم راضي نبود و ما هم که نمي دانستيم.

حرف ديگري هم داري هيرو؟ من چيز ديگري براي پرسيدن ندارم!
نگاهم مي کنو و نگاهش سنگين است. به ديوار چشم مي دوزد.
يازده سال مادرم در زندان است. يازده سال. از 33 سالگي تا 44 سالگي. چرا؟ چه بايد مي کرد؟ ادامه مي داد؟! نمي داد؟ ! چه مي کرد؟ چه تضميني وجود داشت حال و روز من و خواهرم مثل او نشود؟ او که مرد پدرم بود. کدام دختر دلش مي آيد بد پدرش را بگويد؟ اما هر وقت که فکر مي کنم به گذشته… مادرم هيچ راه ديگري نداشت!

مريم کيان ارثي، وکيل کبرا نجار، در نامه اي که به رياست قوه قضائيه درباره موکلش نوشته، ضمن بيان آنچه در زندگي اين زن رخ داده، آورده است: “دردناک اينکه همسر اين زن، افرادي را که مي بايست با او همبستر شوند، انتخاب مي نموده تا آنجا که خود نيز شاهد اين صحنه مي بوده و حتا اگر موکلم خلاف ميل همسرش رفتار مي کرد، مورد آزار و اذيت قرار مي گرفت و در صورت هرگونه مقاومتي، آزارها و ضرب و شتم، متوجه فرزندانش که در آن زمان خردسال بودند، مي شد. اکنون مدت سه سال است که مدت حبس ايشان به پايان رسيده است و کماکان جهت اجراي حکم سنگسار، زنداني است. توبه موکلم سه بار با پرونده اش به کميسيون عفو و بخشودگي ارسال و متاسفانه براي بار سوم نيز، تقاضاي عفو رد شده است. حال رياست محترم قوه قضائيه، جنابعالي که در راستاي اجراي حق و عدالت گام بر مي داريد، آيا عادلانه است مادري که ترس از آسيب رسيدن به فرزندانش موجب مي شود که با اجبار و شکنجه اقدام به تن فروشي کند، اينک 11 سال از ديدار فرزندانش محروم شود؟ بنابراين خواهشمندم دستوري اتخاذ فرماييد تا با مطالعه پرونده و ملاحظه محتويات و مدارک وامعان نظر به نحوه ارتکاب جرم، مورد عفو و بخشش واقع شود و به کابوسهاي زني که 11 سال است هر روز به استقبال مرگ مي رود، پايان داده شود.”

پرونده کبرا نجار با وجود توبه ناه و با وجود درخواستهاي مکرر وکيلش و پي گيري هاي فرزندانش، در مرحله اجراي احکام، منتظر يک دستور نهايي است. دستوري که هنوز کسي از محتواي آن با خبر نيست.

هفت تیر 7tir.com: پسر 18 ساله‌اي كه متهم است با ادعاي ملاقات دادن دختري 17 ساله با امام زمان او را اغفال كرده و مورد آزار و اذيت قرار داده است، بازداشت شد و در مقابل داديار جنايي تهران هدف از اين اقدام خود را ازدواج مطرح كرد.

روز 5 ارديبهشت ماه سال جاري زني 35 ساله با مراجعه به كلانتري 140 باغ فيض اعلام كرد كه دختر 17 ساله‌اش به نام بيتا، توسط فردي 18 ساله به نام عباس اغفال شده و از حدود يك ماه قبل دخترش ناپديد شده است.

اين زن مدعي شد: ما خانواده‌اي بسيار مذهبي هستيم و دخترم هر روز براي خواندن نماز جماعت به مسجد رو‌به‌روي خانه‌مان در محله شهران مي‌رفت. يك روز متوجه شدم كه «عباس» سر راه او قرار گرفته و درخواست دوستي كرده است. من از دخترم خواستم كه مراقب باشد اما كم‌كم ارتباط او با «عباس» شروع شد تا اينكه يك بار به خانه‌مان هم آمد و با همسرم صحبت كرد. او مي‌گفت كه نماينده امام زمان است و ايشان خانواده ما را برگزيده‌اند. سپس ادعا كرد كه بايد به ما تكليف بدهد تا از گمراهي نجات پيدا كنيم.

وي اضافه كرد: اين فرد از حدود يك ماه قبل، دخترم را به بهانه ملاقات با امام زمان  با خود برد و ما از آن زمان خبري از او نداريم. در اين مدت همسرم ناراحتي اعصاب گرفته و خودم هم قرص اعصاب مصرف مي‌كنم.

با ارجاع شكايت اين زن به دادسراي امور جنايي تهران، قاضي امير اسماعيل رضوانفر داديار شعبه چهارم دادياري رسيدگي به پرونده را در دستور كار قرار داد كه با صدور دستورات قضايي لازم از سوي وي،‌ نهايتا ماموران موفق شدند متهم را شب گذشته در منزلش شناسايي و بازداشت كنند.

«عباس» صبح امروز در مقابل دايار جنايي تهران، اتهام انتسابي را پذيرفت و اظهار كرد: از حدود يك سال و 6 ماه قبل، با بيتا آشنا شدم و به او علاقه پيدا كردم. چون مي‌دانستم اعتقاد عميقي به امام زمان دارد، خودم را نماينده ايشان معرفي كردم و ارتباطم با او بيشتر شد. همه اين كارها را براي اين انجام دادم كه بتوانم يك روز با بيتا ازدواج كنم.

در پي اعترافات اين متهم، پرونده وي جهت تكميل تحقيقات با صدور دستورات قضايي لازم از سوي قاضي رضوانفر در اختيار مرجع انتظامي قرار گرفت و دختر نوجوان نيز جهت انجام معاينات لازم به پزشكي قانوني اعزام شد.

هفت تیر 7tir.com: در حالي كه فرمانده انتظامي تهران بزرگ از جمع‌آوري خانه‌هاي مجردي در منطقه 12 تهران در راستاي اجراي طرح انضباط اجتماعي از امروز شنبه خبر مي‌دهد،‌ معاون عمليات پليس تهران بزرگ كه بايد اين بخش از طرح را اجرا كند، از جمع‌آوري خانه‌هاي مجردي در اين منطقه اظهار بي‌اطلاعي كرد.

به گزارش هفت تیر، مرحله جديد طرح انضباط اجتماعي از پنج‌شنبه (10ارديبهشت) در منطقه 12 تهران آغاز شد و تنها پس از گذشت يك‌ روز از آغاز اين طرح، ‌موضوع جمع‌آوري خانه‌هاي مجردي از سوي پليس مطرح شد كه سردار رجب‌زاده ـ فرمانده انتظامي تهران بزرگ ـ درباره جزييات اين موضوع عنوان كرد كه يکي از برنامه پليس در طرح انضباط اجتماعي، جمع‌آوري خانه‌هاي مجردي است چون يکي از کانون‌هاي جرم در اين منطقه که محل اصلي تجمع تبهکاران است، همين خانه‌هاي مجردي است و به همين علت پليس امنيت در حال شناسايي اين اماکن است.

اين در حاليست كه سرهنگ خانچرلي ـ معاون عمليات پليس تهران بزرگ ـ با ابراز بي‌اطلاعي از آن، مي‌گويد: هيچ موضوعي درباره جمع‌آوري خانه‌هاي مجردي مطرح نشده و من از اين ماجرا بي‌خبر هستم.

اما سردار ساجدي‌نيا ـ معاون عمليات نيروي انتظامي ـ با بيان اين كه اجراي چنين طرحي در قالب طرح انضباط اجتماعي در دستور كار پليس قرار دارد،‌ مي‌گويد: بر اين اساس، پليس بيشتر به بيقوله‌هاي جرم‌خيز توجه خواهد كرد، اما من اطلاعي از چگونگي اجراي اين طرح ندارم.

طرح جمع‌آوري خانه‌هاي مجردي در حالي از شنبه 12 اردیبهشت در منطقه 12 تهران اجرايي مي‌شود كه رسانه‌هاي كشور به خاطر ندارند كه پيش از اين درباره اين موضوع و نحوه اجرايي شدن آن، به عنوان بخشي از طرح امنيت اجتماعي، اطلاع‌رساني شده باشد؟

در اين راستا سرهنگ احمدي ـ رييس مركز اطلاع‌رساني پليس تهران بزرگ ـ هم كه نخست از جزييات اين موضوع اظهار بي‌اطلاعي كرد اما در تماس مجدد با خبرنگاران  بحث جمع‌آوري خانه‌هاي مجردي را تنها مربوط به كانون‌هاي جرم‌خيز واقع در منطقه 12 عنوان كرد و در اين باره گفت: در طرح انضباط اجتماعي، پليس، خانه‌هاي مجردي كه در آن جرمي به وقوع بپيوندد و يا اعمال مجرمانه‌اي انجام شود، را جمع‌آوري خواهد كرد.

به گفته وي، منظور از خانه‌هاي مجردي همان كانون‌هاي جرم‌خيز هستند كه طرح برخورد با آن‌ها در قالب طرح انضباط اجتماعي در دستور كار پليس قرار دارد و توسط پليس‌هاي تخصصي شناسايي شده‌اند.

بر اساس اظهارنظرهاي صورت گرفته از سوي مسوولان نيروي انتظامي به نظر مي‌رسد كه منظور پليس در اجراي چنين طرحي برخورد با پاتوق يا كانون‌هاي جرم‌خيز است، زيرا در غير اين صورت و به گفته نايب رييس كميسيون اجتماعي، پليس حتما بايد تعريف خود را از خانه‌هاي مجردي ارائه كند.

مجيد نصيرپور با تاكيد بر اين كه پليس حتما بايد تعريف خود را از خانه‌هاي مجردي ارائه كند، مي‌افزايد: اگر در تهران اماكني وجود دارد كه در آن مانند خانه‌هاي تيمي اوايل انقلاب كارهاي سازمان يافته اتفاق مي‌افتد كه عليه امنيت اجتماعي است، وظيفه حاكميت است كه با اين مساله برخورد مناسب داشته باشد. اما اگر صرفا اماكني باشد كه افراد به صورت مجردي در آن زندگي مي‌كنند مانند كساني كه از شهرستان به تهران آمده و يا هر فردي ديگري بنا بر دلايل خود مجرد زندگي مي‌كند، داراي اين حق هستند كه مجردي زندگي كنند و قانون اساسي و شرع اجازه نمي‌دهد كه حاكميت وارد زندگي خصوصي مردم شود.

اين نماينده مجلس در عين حال با تاكيد بر اين كه اگر در جايي جرمي اتفاق بيفتد، فرقي نمي‌كند كه اين اتفاق در خانه مجردي و يا خانه متاهلي صورت گيرد و بايد متناسب با جرم برخورد شود.

وي خاطرنشان مي‌كند: به بهانه برخورد با تخلف، نيروي انتظامي حق ندارد كه وارد حريم خصوصي افراد شود، بلكه نيروي انتظامي بايد به دقت موضوعات را موشكافي و كالبدشكافي كند و قبل از اقدام ارزيابي دقيقي داشته باشد.

هفت تیر 7tir.com: يك مرد ايتاليايي با حبس دخترانش آنها را 25 سال مورد آزار و اذيت قرار داد و از آنها صاحب فرزند شده است. اين در حالي است كه پسر بزرگ خانواده نيز كه مشوق پدر براي آزار دخترانش بود، مشمول مجازاتي همچون پدرش شد.

به گزارش فاكس نيوز، «ميشل مانگلي»، 64 ساله توسط دادگاه عالي ايتاليا به جرم تجاوز به مدت 25 سال به دو دخترش محكوم به حبس ابد شد. اين در حالي‌است كه «جوزپه» 41 ساله پسر خانواده نيز به اتهام آزار و اذيت چهار فرزند خود و همچنين دو خواهرش توسط دادگاه ايتاليا متهم شناخته شد.
«لائورا»، دختر بزرگ خانواده‌ كه هم اكنون 34 سال دارد در مصاحبه‌اي با رسانه‌هاي ايتاليا گفت: پدرم از سن 9 سالگي من را مورد آزار و اذيت قرار مي‌داد. اين دختر در ادامه افزود: من از سن 9 سالگي در يك اتاق تاريك و بدون برق و روشنايي زندگي مي‌كردم و براي پدرم يك همسر و براي برادرم يك معشوقه بودم.
وي كه هم اكنون در بيمارستان روانپزشكي «تورين» و تحت نظر روان‌درمانان قرار دارد، در ادامه اضافه كرد: ابتدا برادرم مرا مورد آزار و اذيت قرار داد و سپس پدرم و پس از آن چنين رفتاري براي خواهرم هم انجام شد.
اين در حالي‌است كه اين زن در ادامه صحبت‌هايش گفت: پدرم مرا مجبور كرد كه سقط جنين انجام دهم و براي آنكه پليس متوجه اين خشونت جنسي نشود، به كاركنان بيمارستان بگويم كه توسط يك مرد مراكشي مورد تعرض قرار گرفته‌ام، اما خواهر كوچك‌ترم از پدرم دو فرزند دارد. «آنتونيو جنويس»، وكيل مدافع اين دو مرد در مصاحبه‌اي با رسانه‌هاي دولتي ايتاليا پس از جلسه دادگاه افزود: موكلم تمامي ادعاهاي دخترانش مبني بر آزار آنها را رد كرده است. موكل من به ناتواني مبتلا است، پس چگونه مي‌تواند مرتكب چنين اعمالي شده باشد. او يك مرد مبتلا به ديابت است و از اينكه دخترانش چنين ادعايي را در مورد وي مطرح كرده‌اند به شدت از آنها شاكي و عصباني است.

«پائولو اسكافي»، بازپرس ويژه اين پرونده‌ نيز اعلام كرد كه براي دستيابي به جوانب پنهان اين پرونده‌ بايد روي اين دو دختر و پدر و پسر آزمايش DNA انجام شود. اين در حالي‌است كه رسانه‌هاي ايتاليا اين پرونده‌ را به پرونده‌ «خانه وحشت» در اتريش تشبيه كردند كه در آن «جوزف فريتزل» با حبس كردن دخترش «اليزابت» در زير ‌زمين منزل مسكوني‌شان به مدت 25 سال او را مورد آزار قرار داده و از او هفت فرزند داشت كه در نهايت دادگاه اتريش اين مرد را به حبس ابد محكوم كرد.

هفت تیر 7tir.com: به قلم عباس عبدی- با خواندن نامه فرزندان مرحوم مهين دارابي حقيقي كه پنج سال پيش كشته شد  ، مسايل سياسي را موقتاً كنار گذاشتم تا به يكي از موضوعات مهم ديگر جامعه بپردازم. اين نامه خطاب به رسانه‌ها و در نقد برخورد آنها با متهم و در حال حاضر محكوم اصلي اين اتفاق بسيار ناگوار، نوشته شده است. به نظر من بايد به تك‌تك موارد مذكور در اين نامه توجه كرد، و آن را دستمايه نقدي جدي بر وضعيت حقوق و قوانين جزايي و نيز نحوه عملكرد رسانه‌ها در مواجهه با مسايل مشابه قرار داد.
.. مهم‌ترين ركن اخلاقي كه همه ما بايد به آن ملتزم باشيم، اين اصل روشن است كه اگر چيزي را بر خود نمي‌پسنديم بر ديگران هم نپسنديم و برعكس. هر اتفاق مشابه و به طور مشخص جنايت دو طرف دارد كه بايد از زاويه هر دو طرف به موضوع نگريست، ما حق نداريم كه يكسويه به قاضي برويم .
فارغ از اعتراضي كه در اين نامه نسبت به نحوه برخورد رسانه‌ها وجود دارد، دو نكته مهم هم در آن هست كه رسانه‌ها موظف به پرداختن به آنها بودند. اولين مشكل به قانون مربوط مي‌شود. من قبلاً و در جریان خانم کبری رحمانپور درباره عدالت كيفري و قصاص مقاله بسيار مفصلي نوشته‌ و دقيقاً موضوع مورد اشاره خانواده مرحوم دارابي را شرح داده‌ام. وقتي كه متهم يا به قتل عمد محكوم مي‌شود يا شبه عمد، و در صورت صدور حکم مبنی بر قتل عمد نتیجه يا قصاص است يا پرداخت ديه و آزادي (بجز مقدار كم زندان تعزيراتي) روشن است كه خانواده مقتول حاضر نخواهند شد كه آزادي را بپذيرند، حتي اگر علاقه‌اي به قصاص هم نداشته باشند، اما در اكثر كشورها براي چنين جرايمي زندان‌هاي سنگين و غير قابل عفوي را منظور مي‌كنند، بنابراين وظيفه رسانه تشريح پيچيدگي اين مسأله است، و نه اينكه صرفاً بر عدم اعدام تأكيد شود و فشاری متوجه اشکالات قانون نشود و بخواهند مشکل اعدام را با نادیده گرفتن حقی دیگر حل کنند. مشكل صاحبان خون اين است كه از يك سو خواهان قصاص نيستند، و از سوي ديگر حاضر به گذشت هم نيستند، چرا كه فكر مي‌كنند قضيه مسير درستي را طي نمي‌كند. كساني كه خواهان گذشت اين خانواده هستند، بايد توجه كنند كه گذشت بايد همراه با تقاضاي محكوم و توبه باشد، اگر واقعاً محكوم معتقد است كه او قاتل نيست، ارزش آن را دارد كه تا پاي جان هم بايستد و اعتراض خود را متوجه دادگاه كند و نه متوجه بازماندگان، زيرا دادگاه وي را قاتل دانسته است و اين دادگاه‌ها هم سياسي نيست كه درباره استقلال قضات آن تشكيك نمود، دادگاه‌هاي كيفري بويژه در زمينه قتل، بسيار دقيق رسيدگي مي‌كنند و پنج قاضي در دادگاه بدوي و چند قاضي ديوان با حساسيت و دقت موارد را مطالعه مي‌كند بويژه در پرونده‌هايي كه در افكار عمومي هم مطرح شود اين حساسيت بيشتر مشهود است. بنابراين ما برحسب عرف موجود مي‌پذيريم كه وي قاتل است (هر چند واقعيت را فقط خداوند مي‌داند و نه كس ديگري) و اگر اين را پذيرفتيم، مي‌پذيريم كه گذشت هم خوب و شايسته است، اما اين گذشت بايد همراه با عذرخواهی و درخواست قاتل و خانواده وي باشد تا مرهمي بر اين جنايت شود، ضمن اينكه تعيين ميزان مشخصي از مجازات زندان كه كم هم نباشد، حق خانواده مقتول و جامعه است.
من شخصاً دوست داشتم كه از خانواده محترم مقتول بخواهم كه بزرگواري كرده و گذشت كنند و علي‌رغم آنكه خودم موافقتي با كينه‌جويي ندارم، اما هر چه فكر كردم به اين نتيجه نرسيدم كه اگر چنين رويدادي براي من رخ مي‌داد چگونه حاضر مي‌شدم كه در غياب پوزش و عذرخواهي جدي و نيز حداقلي از مجازات زندان، و از آن مهمتر چهره‌سازي و يا حتي مظلوم‌نمايي رسانه‌ها اعلان رضايت كنم. گرچه اين كار بسيار سختي است اما باز هم فكر مي‌كنم، افراد دريادل شايسته انجام دادن كارهاي سخت هستند، از اين رو به خانواده محترم مرحومه خانم دارابي پيشنهاد مي‌كنم كه اگر چنانچه تقاضاي عفو جدي از سوي محكوم و خانواده‌اش صورت نگرفت و رسانه‌ها تغيير موضع ندادند، و کماکان هم نخواستند رضایت دهند حداقل عملا از پیگیری قصاص وی خودداری کنند و توپ مسئوليت اخلاقي برخورد با جنايت را به زمين جامعه و دولت و رسانه‌ها بياندازند.

هفت تیر 7tir.com: «یک سال قبل بود که برادران ما در وزارت اطلاعات بررسی درباره فساد مالی و دلالی در فوتبال ایران را بر اساس گلایه‌های بعضی از مدیران ورزشی در دستور کار قرار دادند و حالا ما پرونده‌ای از اعترافات خاطیان در دست داریم که خیلی از زوایای آن را نمی‌توانیم افشا کنیم». این جمله را قاضی حداد معاون امنیتی دادگاه انقلاب دو هفته پس از دستگیری تعدادی از دلالان صاحب نام و روزنامه‌نگاران ورزشی به جرم دلالی و کسب درآمدهای نامشروع بیان کرد.
نکته‌‌ای که شوکی بزرگ به فوتبال کشور است. اینکه بخش عظیمی از بودجه فوتبال به جیب گروهی محدود می‌رفته است و نتایج بازی‌ها آن گونه که انتظار می‌رفت بر اساس توان مجموعه یک تیم رقم نمی‌خورده است.محمد علی آبادی رئیس سازمان ورزش، اولین کسی بود که پرده از جنایتی بزرگ برداشت. او در این گفت و گو مدعی شد:«در فوتبال ۲۰۰ میلیارد تومان گردش مالی داریم که متاسفانه نیمی از این مبلغ در چرخه دلالی ، به دور ریخته می شود.»
تا پیش از این اظهار نظر هیچ رقم حقیقی درباره گردش مالی فوتبال ایران وجود نداشت اما بالاترین مقام دولتی در امور ورزش در فوتبالی که همه هزینه اش از سوی وزارتخانه های دولتی تامین می شود و از بیت المال ارتزاق می کند با اعتراف خود بر حقیقت تلخی که همه در این سال‌ها می دانستند اما از به زبان آوردنش ترس داشتند ، وجهه قانونی بخشید. البته این گفته زمانی رسانه ای شد که تقریبا مقامات امنیتی کشور با تلاش بی وقفه خود پرونده ای قطور را تهیه کرده بودند و عمل مجرمانه متخلفان برای شان محرض شده بود .

ساعت ۳۰/۸ دقیقه چهارشنبه شب زمستانی بود که ۳ مرد مسلح وارد تحریریه روزنامه ورزشی شدند و از اعضای تحریریه خواستند سر جاهای شان بنشینند و کارت های شناسایی شان را نشان دهند. ماموران درهای تحریریه را بسته بودند و تلاش برای ارتباط با تحریریه از سوی مدیران نشریه بی فایده بود . تنها این ماموران پلیس بودند که توانستند ، این مهمانان ناخوانده را راضی به باز کردن درهای تحریریه کنند اما اقدام آنها کاملا قانونی بود و برای کارشان حکم ماموریت داشتند. این اتفاق در ۴ روزنامه ورزشی به طور همزمان افتاد و ۴ روزنامه نگار ورزشی دستگیر شدند .
صبح روز بعد از این اتفاق بود که اعلام شد ۳ دلال ورزشی سرشناس هم همزمان با این عوامل رسانه ای بازداشت شده اند.

چه عاملی باعث شد تا با دلالان ورزشی برخورد شود؟ این سئوالی بود که در روزهای ابتدایی بازداشت مجرمان کسی پاسخی برایش نداشت چون دلالی از لحاظ قانونی جرم محسوب نمی شود و اگر تنها جرم بازداشت شدگان به این دلیل که واسطه انتقال بازیکنان بودند بازداشت می شدند ، این اقدام وجاهت قانونی نداشت.
اما دلیل مراجع قضایی برای برخورد با باند دستگیرشدگان ، تنها دلالی نبود. دستگاه اطلاعاتی که گفته می شود به درخواست تعدادی از مدیران تیم های فوتبال به موضوع کسب درآمد نامشروع این باند مشکوک شده بودند ، ورود یافتند با تحقیقات ویژه خود حالا موارد اتهامی چون شرط بندی ، قراردادهای صوری و تغییر نتایج مسابقات فوتبال را در پرونده متهمان قرار داده اند که هرکدام شان جرم محسوب می شوند و چون این درآمد حاصل از کسب نامشروع بیت المال بوده ، این عمل مجرمانه تشدید می شود.
یک مقام آگاه در این باره می گوید:« شکل کاری این گونه بوده است که بازیکنان مختلفی با شخص اول گروه که دوستان رسانه ای داشته است قرارداد می بستند. بازیکنانی که رقم واقعی قراردادشان شاید سالیانه باید ۲۰ تا ۳۰ میلیون باشد اما در همان سال این بازیکن با رقمی چند صد میلیونی به تیم های مختلف می رفته است.»
اما این اتفاق جادویی چه گونه شکل می گرفته است:« مثلا بازیکن x که در تیمی جنوبی بازی می کرده قراردادش با تیمش رو به پایان بوده و واسطه انتقالش کسی نبوده غیر از آقای ح . او که مهاجم بوده است در سه بازی پایانی تیمش با تیم های مختلف لیگ روبروی مدافعانی قرار می گرفته است که همه آنها قراردادهایی مشابه با آقای «ح» داشته اند. این مهاجم در هر سه مسابقه موفق به گلزنی می شده و همه این مدافعان در آن بازی خاص در برابر آقای x اشتباه می کرده اند . همزمان جریان رسانه ای از این مهاجم اسطوره ای می ساخته و حتی بازیکن یادشده را در حد دعوت به تیم ملی بالا می برده است. به همین سادگی بازیکنی که قیمت سال اول قراردادش تنها ۳۰ میلیون بوده با رقمی بیش از ۱۵۰ میلیون تومان به تیمی صنعتی می رفته است و این اتفاق بارها و بارها هر بار به شکلی برای یکی از بازیکنان طرف قرارداد تکرار می شده است.»
تکراری که باعث می شده تا سالیانه ارقامی میلیاردی از بودجه دولتی که باید صرف توسعه فوتبال می‌شده است به جیب جریان دلالی برود.
این پول به نسبتی از قبل تعیین شده میان واسطه های انتقال بازیکنان ، جریان رسانه ای ، مربیان طرف قرارداد و عوامل باشگاهی که تعدادی از آنها در سطح مدیران سرشناس تیم های دولتی بوده اند تقسیم می شده است.
دلال «ح » تنها چندی پیش از بازداشت مدعی شده بود بیش از ۱۴۰ بازیکن طرف قرارداد دارد ، نزدیک به همین تعداد بازیکن حرفه ای هم با دو دلال بازداشت شده دیگر دستگیر شده در ارتباط بوده اند که اگر بر تعداد مجموع ۱۸ تیم لیگ برتری و ۲۲ تیم لیگ یکی تقسیم کنیم یعنی به طور متوسط در هر تیم ، ۷ بازیکن حضور دارند که از سوی باند یادشده ساپورت می‌شدند.
البته تیم رسانه ای غیر از این موارد به طور روزانه هم چرخه حمایت از بازیکنان طرف قرارداد را انجام می دادند به طور مثال ، تحلیل محتوایی یکی از نشریات ورزشی نشان می‌داد در بازه زمانی یک ماهه یکی از بازیکنان طرف قرارداد که در تیمش همیشه نیمکت‌نشین بوده است ، ۲۰ خبر در ۲۲ روز بوده درحالی که سه هم تیمی او که فیکس هم بازی می کرده اند تنها در این مدت ۶ بار در این نشریه خبرهای‌شان چاپ شده بود.

اعتراف بازداشت شدگان هم این حقیقت را تائید می کند که آنها توان اعمال فشار به تیم ها و تعیین نتیجه مسابقات را داشته اند و این یعنی لیگ و همه هیجانش نه بر اساس شایستگی تیم ها که در بسیاری از مواقع در مسیر کسب سودی بیشتر از سوی واسطه‌ها رقم می‌خورده است. جریان فاسدی که تنها در مرحله اول واسطه‌ها و عوامل رسانه‌ا‌ی‌اش بازداشت شده‌اند و هنوز پرونده مفتوح است تا در مرحله بعدی آنها که باعث می‌شدند به سادگی بودجه بیت‌المال در اختیار واسطه‌ها قرار بگیرند، بازداشت شوند.

هفت تیر 7tir.com :  مریم (24 ساله، لیسانس هنر، صنایع دستی) در منزلشان مشغول خوردن شام در کنار خانواده بود که اعضای نیروی انتظامی وارد منزلشان شدند و او را که هنوز لقمه در دهانش مانده بود و مات مانده بود زیر بغل زدند و بردند.
مهرداد (28 ساله- دانشجوی ادبیات) سر کلاس دانشگاه نشسته بود، دستش را زده بود زیر چانه اش و داشت در هپروت سیر می کرد که اعضای محترم نیروی انتظامی از همه طرف کلاس را محاصره کردند. یک عده در را با لگد باز کردند و پریدند داخل، عده ای هم با حرکات آکروباتیک از بالای پشت بام با بند و طناب خود را به کلاس رساندند و از پنجره پریدند داخل و پس از هفتصد غلت و حرکات رزمی از روی زمین بلند شدند و از ردیف اول شروع کردند همه را یک فصل کتک زدند، تا رسیدند به مهرداد و از یقه اش گرفتند و بردندش.