هفت تیر

عليرضا واحدي نيکبخت ۲۵۰ ميليون تومان براي يک سال، آرش برهاني ۲۲۰ ميليون تومان براي يک سال، علي انصاريان ۱۹۰ ميليون تومان براي يک سال، مجتبي جباري ۱۱۰ ميليون تومان براي يک سال، وحيد شمسايي ۱۰۰ ميليون تومان براي يک سال، تازه اين آخري بازيکن فوتسال است، نه فوتبال.

هفت تير ۷tir.com :اگر قرار باشد اسامي تمامي بازيکناني را که در فوتبال ايران مبالغ اين چنيني دريافت مي‌کنند، بنويسيم، مطمئناً تعدادشان از شمار انگشتان ۲ـ۳ دست هم تجاوز مي‌کند و نکته جالب آن که همه آنها هم به نوعي تکذيب مي‌کند، اما مگر مي‌شود مرفه بودن را هم تکذيب کرد.
نکته ديگر اين که وقتي از آنها درباره مبالغ بالاي قراردادشان مي‌پرسيم، مي‌گويند پولي که ما مي‌گوييم در مقايسه با بازيکنان کشورهاي ديگر واقعاً کم است.
البته بنده خداها حق هم دارند. وقتي به همين جواد کاظميان خودمان براي ۴ ماه بازي در الجزيره امارات مبلغ يک ميليارد و صد ميليون تومان پيشنهاد مي‌شودع بايد هم فوتباليست‌هاي شاغل در ليگ ايران از مبالغ قراردادهايشان ناراضي باشند.
اگر تا اينجاي گزارش را خوانديد و فکر کرده‌ايد که از همين فردا مي‌توانيد با ورزشکار شدن، ميلياردر شويد، بايد بگويم اشتباه کرده‌ايد. پول در همه رشته‌هاي ورزشي علف خرس نيست که بي‌حساب و کتاب بذل و بخشش شود.
اگر فوتباليستي مثل نيکبخت واحدي براي يک سال ۲۵۰ ـ ۲۴۰ ميليون تومان مي‌گيرد، اگر بسکتباليستي مثل صمد نيکخواه بهرامي ترکاشوند براي يک سال ۱۴۰ ميليون تومان مي‌گيرد، اگر واليباليستي همون محمد ترکاشوند براي يک فصل ۱۲۰ ميليون تومان مي‌گيرد و بالاخره اگر کشتي‌گيري مثل فردين معصومي براي ۸ کشتي ۶ دقيقه‌اي ۵۰ ميليون تومان مي‌گيرد! بله، ۳۵ ميليون ريال!
به گزارش فردا در ادامه اين گزارش آمده است: جالب است بدانيد قرارداد علي مظاهري در بين بوکسورها يک رکورد محسوب مي‌شود و براي بقيه گرفتن همين ۵/۳ ميليون تومان هم يک آرزو به حساب مي‌آيد.
مرتضي سپهوند را که حتماً مي‌شناسيد. او بعد از علي مظاهري نفر دوم بوکس ايران به شمار مي‌رود و به همراه مظاهري ۲ سهميه المپيکي بوکس کشورمان در پکن ۲۰۰۸ را به دست آورده‌اند. با او صحبت کرديم تا ببينيم سهم او از قراردادهاي ناچيز رشته ورزشي بوکس چقدر است.
سپهوند مي‌گويد: من براي يک فصل مبارزه در ليگ بوکس ۳ ميليون و ۳۰۰ هزار تومان مي‌گيرم؛ يعني بعد از علي مظاهري بيشترين پول را به من مي‌دهند. من اين مبلغ را براي ۵ تا ۸ مبارزه سنگين در طول فصل مي‌گيرم!
اگر مبلغ دريافتي مرتضي سپهوند را بر ۱۲ ماه سال تقسيم کنيم، درآمد ماهيانه اين قهرمان ملي بوکس مي‌شود ۲۷۵ هزار تومان! تازه اين وضعيت بهترين بوکسورهاي ماست، اگر نگاهي به رقم قرارداد ساليانه هومن کرمي که نفر سوم بوکس آسيا است، بيندازيد، بيشتر تعجب خواهيد کرد. هومن براي يک فصل رقابت فقط يک ميليون و ۵۰۰ هزار تومان مي‌گيرد و اين در حالي است که او شانس سوم بوکس ايران براي کسب سهميه المپيک به شمار مي‌رود.
سپهوند مي‌گويد: ما در ليگ بوکس قرارداد هاي ۷۵۰ هزار توماني هم داريم. بعضي‌ها هم اصلاً پيش قراردادي نمي‌گيرند فقط به ازاي هر بردشان ۱۰۰ يا ۲۰۰ هزار تومان دريافت مي‌کنند که اين فاجعه است.
مبلغ قراردادها در رشته‌هايي چون بوکس و دوچرخه‌سواري به حدي پايين است که بچه‌هاي سانشو کار در بين آنها پادشاهي مي‌کنند. اعضاي تيم ملي سانشو چيزي حدود ۷ و ۸ ميليون تومان دريافت مي‌کنند، اما براي يک بوکسور فکر کردن به اين ارقام زياده خواهي محسوب مي‌شود. سپهوند رد اين باره به نکته جالبي اشاره مي‌کند: علي مظاهري قهرمان بلامنازع بوکس آسياست، اما همين آدم اگر براي يک فصل رقم ۹ ميليون تومان را در خواست مي‌کند، مي‌گويند خيلي انتظارش بالاست. اين در حالي است که يکي ديگر از دوستان من که در ليگ بسکتبال بازي مي‌کند و يار ذخيره است، با آن که فقط براي دقايقي در هر بازي به ميدان مي‌رود، ۹۵ ميليون تومان براي يک فصل گرفته است!
برخلاف کشتي‌گيرها که براي حضور در اردوهاي تيم ملي هم روزانه ۲۰ هزار تومان دريافت مي‌کنند، بوکسورها، دوچرخه‌سوارها و حتي ملي‌پوشان ورزش‌هاي رزمي از حضور و عضويت در تيم ملي هم درآمدي ندارند و فقط در صورت کسب مدال يا قهرماني است که مي‌توانند به دريافت جوايز ناچيزي دل‌خوش کنند.
يک پله پايين‌تر از فوتبال بروبچه‌هاي بسکتبال قرار دارند. سقف قراردادها در بسکتبال ۱۴۰ يا ۱۵۰ ميليون تو مان است که در اين ميان صمد نيکخواه بهرامي بيشترين مبلغ را براي بازي در يک فصل دريافت مي‌کند. در بين بسکتبالي‌ها در مجموع ۶ نفر رقمي بيشتر از ۱۰۰ ميليون تومان دريافت مي‌کنند که حامد حدادي، مهدي کامراني و صمد نيکخواه بهرامي از آن جمله هستند.
اين ارقام نجومي فقط مختص ملي‌پوشان بسکتبال نيست. نفراتي چون پويا تاجيک و ايمان زندي که در آخرين رادوي تيم ملي حضور نداشتند هم چيزي بين ۸۰ ميليون تومان براي يک فصل بازيدر ليگ دريافت مي‌کنند. حداقل قراردادها در ليگ بسکتبال هم ۱۵ ميليون تومان است. يعني باز ۳ برابر درآمد يک کارمند رسمي دولت.
بسکتباليست‌ها علاوه بر اين دريافت‌هاي بالا، پاداش‌هايي هم دارند که پس از پيروزي در بازي‌هاي مهم به آنها داده مي‌شود. مبلغ اين پاداش‌ها هم از ۱۰۰ هزار تومان براي هر بازيکن تا ۶۰۰ هزار تومان متغير است.
اگر علاقه‌اي به فوتبال نداريد و يا از پرتاب کردن توپ به درون حلقه خوشتان نمي‌آيد، مي‌توانيد از راه واليبال ميليونر شويد. نجومي‌ترين قراردادها بعد از فوتبال و بسکتبال در واليبال بسته مي‌شود. سرآمد بازيکنان اين رشته هم محمد ترکاشوند است که براي يک فصل بازي ۱۲۰ ميليون تومان دريافت کرده است.
پس از ترکاشوند بيشترين پول را پيمان اکبري مي‌گيرد، مبلغ قرارداد يکساله پيمان چيزي حدود ۱۰۰ ميليون تومان است.
قراردادهاي سالانه ديگر ملي‌پوشان واليبال هم کمتر از ۸۵ ميليون تومان نيست و مبالغ دريافتي آنها بين ۸۵ تا ۱۰۰ ميليون تومان متغير است.
به گزارش فردا در ادامه اين گزارش آمده است: واليباليست‌ها هم مثل فوتباليست‌ها و بسکتباليست‌ها از بابت حضور در اردوهاي تيم ملي پولي دريافت نمي‌کنند اما پاداش‌هاي آنها حسابي دندانگير است. اگر تورنمنت‌ها و بازي‌هاي رسمي تيم ملي واليبال بين‌المللي و خارج از ايران باشد، هر بازيکني ۳۰۰ دلار مي‌گيرد، ضم اين که براي هر پيروزي بين ۵۰ تا ۲۰۰ دلار به تک تک اعضاي تيم پاداش داده مي‌شود. البته بيشترين پاداش بعد از پيروزي واليباليست‌هاي جوان مقابل ايتاليا در جام جهاني پرداخت شد که رهر نفر ۳۰۰ دلار دريافت کرد.
با جمشيد حميدي، کارشناس برجسته واليبال صحبت کرديم تا نظر او را درباره درآمد واليباليست‌ها را با قشر تحصيلکرده جامعه که الان يا راننده تاکسي هستند يا بيکار و يا در شغل‌هاي غيرتخصصي فعاليت مي‌کنند، مقايسه کنيم، بايد بگوييم وضع واليبالي‌ها خوب است. پولي که در کشور ما به بازيکنان واليبال مي‌دهند، معادل پولي است که در کشور پيشرفته‌اي چون فرانسه به واليباليست‌ها مي‌دهند، اما تمرينات حرفه‌اي آنها کجا و تمرينات ما کجا؟ اينجا فقط چند بازيکن از جمله پيمان اکبري، محمد ترکاشوند و اميرحسيني هستند که موقعيت حرفه‌اي خودشان را درک مي‌کنند، اما بسياري ديگر فقط در اين انديشه هستند که امسال از سال گذشته پول بيشتري بگيرند و هيچ احساس مسووليتي در قبال پول دريافتي‌شان نداشته باشند، اين گروه را مقايسه کنيد با برخي واليباليست‌هاي قديمي ما همچون حسن کرد، مسعود صالحيه، يدالله کارگر پيشه و مرحوم چنگيز انصاري که آن زمان در حد بازيکنان اروپايي بازي مي‌کردند، اما پول کفش و لباس خود را هم از جيب خودشان مي‌دادند.
وقتي از جمشيد حميدي درباره حداقل قراردادها در واليبال پرسيديم، او در پاسخ گفت: حداقل قراردادها در واليبال ۱۰ ميليون تومان است، اما در سوپر ليگ واليبال کسي کمتر از ۲۵ ميليون تومان نمي‌گيرد.
بازيکنان خارجي هم که چيزي حدود ۱۰۰ هزار دلار مي‌گيرند يعني ۸۰ تا ۹۰ ميليون تومان.

يک کشتي و يک معصومي
اما کشتي؛ اگر قرار است از راه کشتي پولدار شويد، حتماً بايد شماره يک وزن خود در تيم ملي و آسيا باشيد. کمي سخت است، نه؟!
سقف قراردادها در اين رشته ۵۰ ميليون تومان است که آن هم به فردين معصومي تعلق دارد. فدرين اين مبلغ را به شرطي گرفت که در هر ۸ مبارزه فصل روي تشک برود. به عبارتي او براي هر کشتي ۶ دقيقه‌اي بيش از ۶ ميليون تومان گرفت. يا به عبارتي هر دقيقه کشتي بيشتر از يک ميليون تومان!
البته سقف اين قرارداد سال گذشته براي مراد محمدي و عليرضا رضايي ۲۰ ميليون تومان بود. با وجود اين مهدي رستم پور کارشناس کشتي معتقد است، در حق کشتي‌گيران با اين پول‌ها ظلم شده است. او مي‌گويد: پول‌هايي که کشتي‌گيران مي‌گيرند، با فوتباليست‌ها که اصلاً قابل مقايسه نيست، اما در قياس با واليباليست‌ها و بسکتباليست‌ها هم خيلي کم است. ما در ليگ کشتي با توجه به اين که تيم‌ها در بعضي اوزان تا ۳ کشتي‌گير مي‌توانند معرفي کنند، قراردادهاي رايگان، پانصد هزار توماني و يک ميليوني هم داريم. اردوهاي تيم ملي هم نفع چنداني براي ملي پوشان ندارد. آنها براي هر روز حضور در اردو ۲۰ هزار تومان دريافت مي‌کنند که اين رقم براي تمرين کشتي‌گيران که ۳ ماه در سال در اردوي تيم ملي هستند، باز به ۲ ميليون تومان نمي‌رسد.
رقم پاداش کشتي‌گيران هم به نسبت ديگر رشته‌ها ناچيز است. فقط اين را در نظر بگيريد که اگر بازيکنان تيم‌هاي فوتبال براي يک نتيجه مساوي با قطر در ديداري دوستانه ۱۰۰۰ دلار پاداش مي‌گيرند، حميد سوريان براي قهرماني جهان، آن هم با ۶ پيروزي متوالي ۶۰۰ دلار پاداش گرفت، يعني براي هر پيروزي ۱۰۰ دلار!
حالا که صحبت از کشتي‌فرنگي شد، بد نيست بدانيد سقف قراردادها در فرنگي ۲۰ ميليون تومان است که اتفاقاً به همين حميد سوريان تعلق دارد.

ساعي، پرچمدار رزمي‌کارها
حکايت ورزش‌هاي رزمي اين گونه است که ووشوکارها و جودو کارها با حسرت به قراردادهاي کاراته‌کارها نگاه مي‌کنند و البته خود کاراته‌کاها هم در آرزوي اين هستند که مثل تکواندوکارها پول بگيرند.
در اين ميان هادي ساعي، قهرمان پرآوازه تکواندوي جهان و مرد طلايي المپيک آتن با دريافت مبلغي در حدود ۵۰ ميليون تومان، سقف قراردادها را در جمع رزمي‌کاران به خود اختصاص داده است.
پس از ساعي بيشترين پول را بهزاد خداداد و يوسف کرمي گرفته‌اند. رقم قرارداد آنها براي حضور در يک فصل ليگ تکواندو، حدود ۳۵ ميليون تومان است.
بقيه تکواندوکاران ليگي هم چيزي بين ۱۰ تا ۲۰ ميليون تومان گرفته‌اند.
در کاراته شرايط کاملاً فرق مي‌کند و خبري از پرداخت‌هاي ۵۰ يا ۳۵ ميليوني نيست. گفته مي‌شود در جمع کاراته‌کاها جاسم ويشگاهي با ۱۹ ميلون تومان، بيشترين پول را مي‌گيرد و البته قرارداد حسين روحاني هم چيزي در حدود يک يا ۲ ميلون ويشگاهي کمتر است.
خلاصه آن که در کاراته کسي بيشتر از ۲۰ ميليون تومان نمي‌گيرد، حتي اگر قهرمان آسيا و جهان باشد، با اين حال اين رقم خود دو برابر سقف قراردادها در جودو و ووشوست.
بالاترين پول را در جودو آرش ميراسلماعيلي و محمود ميران مي‌گيرند، درست مانند حسين اوجاقي در ووشو. قرارداد اينها نزديک به ۱۰ ميليون تومان و شايد اندکي بيشتر باشد.اگر چه ووشوکارها بايد بيش از جودوکارها راضي باشند، چون ليگ ووشو در سال ۸۶ براي اولين بار راه‌اندازي شد.
البته در تمام اين رشته‌هاي ورزشي قراردادهاي يک و ۲ ميليون توماني هم ديده مي‌شود و حتي بعضي تيم‌ها فقط از پس تامين رفت‌ و آمد و لباس ورزشکارانشان برمي‌آيند. به هر حال از قديم گفته‌اند هر چقدر پول بدهي، آش مي‌خوري. البته يک ضرب‌المثل ديگر هم داريم که مي‌گويد: هر که بامش بيش، برفش بيشتر، در خصوص کيفيت قراردادها رزمي‌کاران با انوشيروان دادگر، کارشناس رشته‌هاي رزمي صحبت کرديم: حساب فوتبال از بقيه رشته‌ها جداست، اما واقعاً نمي‌دانم در ليگ‌هاي حرفه‌اي بسکتبال و واليبال بر چه اساسي پول مي‌دهند.
رشته‌هايي مثل کارادته، تکواندو، جدود و کتشتي، هم با استقبال بيشتري از سوي تماشاگران روبه‌روست وهم در مبحث مدال‌آوري در سطح بالاتري قرار دارند، اما پولي که ورزشکاران اين رشته‌‌ها مي‌گيرند، در حد ثلث بسکتباليست‌ها و واليباليست‌ها هم نيست. با اين حال آرزوي دادگر اين است که روزي درآمدها در ورزش‌هاي محروم به بسکتبال و واليبال برسد، نه اين که درآمد ورزشکاران اين ۲ رشته پايين بيايد.

ورزش مادر؛ دارا و ندار
دو و ميداني يا همان ورزش مادر که اتفاقاً پر مدال‌ترين ورزش در المپيک‌هاست، در کشور ما چندان مورد توجه سرمايه‌داران قرار ندارد و جز ۳ باشگاه نفت، ذوب آهن و دانشگاه آزاد بقيه باشگاه‌ها با قراردادهاي ۲، ۳ ميليوني اداره مي‌شوند.
مهران تيشه‌گران، مسوول روابط عمومي فدراسيون دو و ميداني، با تاييد اين مطلب مي‌کويد: متاسفانه همين طور است. فعلاً وضعيت در دو و ميداني ايران به گونه‌اي است که باشگاه‌ها هر چقدر براي قرار داد بگويند، ورزشکاران بايد قبول کنند.
سقف قراردادها در دو و ميداني ۲۸ ميليون تومان است و احتمالاً شما هم مي‌توانيد حدس بزنيد اين پول را کدام ورزشکار مي‌گيرد. بله! درست حدس زديد؛ احسان حدادي، رکورددار پرتاب ديسک ايران و آسيا و يکي از ۶ پرتابگر برتر دنيا.
بعد از احسان، سجاد مرادي بيشتري پو رادر دو و ميداني مي‌گيرد. رقم قرارداد سجاد حدود ۲۵ ميليون تومان است. مهدي شاهرخي، رکورددار پرتاب وزنه کشور نيز چيزي حدود ۱۷ ميلوين تومان مي‌گيرد. ميانگين قراردادهاي سالانه ديگر ملي‌پوشان دو و ميداني از جمله عباس صميمي، روح‌الله عسگري و محمد ارزنده هم بين ۱۳ تا ۱۵ ميليون تومان است.
نکته جالب اين که در ۳ باشگاه متمول نفت، ذوب‌ آهن و دانشگاه آزاد، حداقل قراردادها ۱۰ ميليون تومان است؛ اما در ساير تيم‌هاي ليگي اين رقم، سقف قراردادهاي آنها به شمار مي‌رود. در قسمت بانوان هم ورزشکاران براساس امتيازهايي که مي‌گيرند، پول دريافت مي‌کنند. مثلاً باشگاه‌هاي نفت و دانشگاه آزاد براي هر امتيازي که شرکت‌ کننده‌ها در ليگ به دست مي‌آورند، ۵۰ هزار تومان مي‌دهند. يعني اگر دونده‌اي در مسابقه‌اي ۷ امتياز بگيرد، ۳۵۰ هزار تومان دريافت مي‌کند. اين ۲ باشگاه به بهترين خود حدود ۲ ميليون تومان هم پيش پرداخت داده‌اند.

وزنه برداران؛ ناراضي
وزنه‌برداران هم همچون کشتي‌گيران، دونده‌ها و رزمي‌کارها خود را کم درآمدترين و محروم‌ترين اقشار جامعه ورزشي مي‌دانند. استدلال آنها هم اين است که وقتي هم المپيکي هستيم و هم جهانيع چرا بايد اينقدر کم‌ درآمد باشيم.
ميانگين قرارداد ملي‌پوشان در ليگ وزنه برداري ۱۳ تا ۱۵ ميليون تومان است که البته حساب حسين رضا زاده جداست.
رضا زاده که تقريباً افتخارات و مدال‌هاي جهاني‌اش از چشم هيچ کس پوشيده نيست، براي يک فصل رقابت در ليگ وزنه‌برداري ۴۰ ميليون تومان مي‌گيرد که البته شايد از نظر خودش از کم هم کمتر باشد. البته ذکر اين نکته خالي از لطف نيست که رضا زاده، سال گذشته ۱۰۰ ميليون تومان گرفته بود. در ليگ وزنه برداري هم قراردادهاي ۲، ۳ ميليوني زياد است اما وزنه‌برداراني که کمي مطرح‌تر هستند، بين ۷ تا ۱۴ ميليون تومان مي‌گيرند.

پينگ پنگ‌ بازها، راضي
در پينگ‌پنگ رقم قراردادها ايده‌آل است. نه خيلي بالا و نه خيلي پايين. به همين دليل هم تقريباً همه راضي‌اند. اين را شاهرخ شهنازي، رئيس فدراسيون پينگ پنگ مي‌گويد. سقف قراردادها در تنيس روي ميز ۲۵ ميليون تومان است و اين پول را برخي اعضاي ثابت تيم ملي از جمله افشين نوروزي، شاهين اخلاق‌پسند و مهران احمدي مي‌گيرند. حداقل قراردادها هم در ليگ پينگ پنگ حدود ۳ ميليون تومان است.
شهنازي با مقايسه اين ارقام و پولي که پينگ پنگ بازها حدود ۱۰ سال پيش مي‌گرفتند، مي‌گويد: زماني که من به عنوان رئيس فدراسيون پينگ پنگ انتخاب شدم، قراردادها بين ۵۰ تا ۱۰۰ هزار تومان بود و مجيد احتشام زاده با ۷۰۰ هزار تومان رکورددار بود، اما حالا بازيکن خوش آتيه و نوجوان چون نوشاد عالميان براي يک فصل چيزي در حدود ۱۰ ميليون تومان مي‌گيرد که اين خوشحال کننده است. و ختم کلام به اميد روزي که بشريت به آن اندازه از سخاوت برسد که خوشي خودش را در خوشي همه مردم ببيند. اميد به روزي که اين سفره باز طبيعت را بيشتر بگسترانيم تا همه از نعمت‌هاي آن بهره‌مند شوند. نه اين که سفره را مال خود بدانيم و ديگران را از بهره‌مندي از آن محرورم کنيم

———————–
هفت تير : منبع مبالغ ذکر شده در اين گزارش اظهارات خود بازکنان و مربيان و قرار دادهاي رسمي موجود در فدراسيون است و ممکن است مبلغ بسياري از قرار دادها بالاتر از چيزي که در اين گزارش ذکر شد باشد
.
مبلغ قرار داد - بيشترين قرار داد در فوتبال ايران - بالاترين مبلغ قرارداد ليگ - قرار داد فوتباليست - قيمت - گرانترين بازيکن

هفت تیر ۷tir.com : اگر شما فوتبال ايران را دنبال مي‌كنيد، حتماً مي‌دانيد كه فوتباليست‌هاي همين فوتبال، از هر ماشين‌بازي، ماشين‌بازترند. حتي هنرپيشگان سينما نيز در برابر ماشين بازي اين قشر سر تعظيم فرود مي آورند از طرفي بيشتر هنرپيشه‌ها و بازيگران طراز اول سينما و تلويزيون هم حسابي به دستمزدهاي داده شده به فوتباليست‌ها و قراردادهاي آنان حسودي مي‌كنند و البته اين حسادت شامل ورزشكاران رشته‌هاي غيرفوتبالي هم شده است. ولي در اين گزارش نمي‌خواهيم به چگونگي و روند اين پرداخت‌هاي نجومي بپردازيم اما اين را بدانيد از زماني كه گرفتن مبالغ بسيار بالا وارد فوتبال ايران شد فوتباليست‌ها در ماشين‌‌بازي به سرعت رقيبان ديگر (مثل دكترهاي جراح) را از سر راه برداشتند. كافي است يكبار به سر تمرينات استقلال يا پرسپوليس حاضر شويد، آن وقت پيش خودتان مي‌گوييد كه اي كاش فوتباليست مي‌شديد. مطمئن باشيد! اما قصد پرداختن به موضوع ماشين‌بازي بازيكنان فوتبال ايران را هم نداريم بلكه مي‌خواهيم در مورد تيمي صحبت كنيم كه در عرصه خودرو و ارتباط‌ دادن آن با فوتبال كار بي‌سابقه‌اي را در ايران انجام داده است. اشتباه نكنيد اين تيم نه سايپا است و نه پيكان ايران‌خودرو. اين تيم پرهزينه‌ترين باشگاه خصوصي ايران است. باشگاه هشت ميليارد توماني - بله، درست مي‌بينيد- هشت ميليارد توماني، استيل‌آذين است. پس براي پي بردن به كار خودرويي استيل‌آذين تا آخر، از پاي خواندن اين گزارش تكان نخوريد.استيل‌آذين يعني چه؟ استيل ‌آذين يك شركت واردكننده استيل از كشورهاي اروپايي مثل ايتاليا و آلمان است كه در چند ماه گذشته به عنوان يك باشگاه خصوصي پر هزينه كه نام بزرگ علي پروين را يدك مي‌كشد، شناخته شده است. ولي فكر نكنيد كه تشكيل اين تيم راحت صورت گرفته بلكه آنقدر پول خرج شده كه نگوييد و نپرسيد. آقاي هدايتي رييس شركت استيل آذين در اولين گام يك باشگاه دسته دومي تهراني را به قيمت ۵۰ ميليون تومان ناقابل خريداري كرد و پس از اينكه اين تيم هم در دسته دوم و هم در دسته اول قهرمان شد به زيرگروه ليگ آمد. اما آقاي هدايتي نمي‌توانست سه- چهار سال تحمل كند تا به ليگ دسته اول (ليگ آزادگان) بيايد به همين خاطر باشگاه ريشه‌دار و قديمي شهرك اكباتان يعني تيم اكباتان را به قيمت ۸۰۰ ميليون تومان ناقابل‌تر! خريداري كرد.

سلطان وارد مي‌شود

جناب هدايتي هم رسم رفاقت قديمي با سلطان علي پروين را به خوبي ادا كرد و او را به اين تيم دعوت كرد تا سلطان همه‌كاره تيم شود. سپس مديران جديد بازيكنان و كادر فني تيم اكباتان را از كار بركنار كردند و با آنها تسويه حساب كردند. فكر مي‌كنيد مبلغ تسويه حساب چقدر بود؟ ۵۰ ميليون تومان! آدم دلش به حال بازيكنان و كادر فني اكباتان مي‌سوزد. سلطان هم كه سمت قائم مقام باشگاه هم به عهده گرفته بود همه چيز را مهياي كار مي‌ديد چون از سوي جناب هدايتي اختيار تام داشت و هم اينكه بودجه‌اي نامحدود در اختيار بود تا سلطان هر كاري دلش بخواهد بكند. احتمالاً اگر اخبار تيم استيل‌آذين را دنبال كرده باشيد يادتان مي‌آيد كه اين تيم يك سرمربي داشت به اسم تئودي يونگ كه در پرسپوليس و استقلال هم مربيگري كرده بود. اين آقاي يونگ بعد از دو سه ‌بازي ضعيف استيل‌آذين از جانب سلطان كنار گذاشته شد. فكر مي‌كنيد هزينه استخدام او و دستيار و بدنساز هلندي چقدر بود؟۶۰۰ ميليون، اما نه به ريال، بلكه به تومان! اكنون تئودي يونگ رفته … خدا رفتگان شما را هم بيامرزد. به نظر شما چند صد ميليون از آن ۶۰۰ ميليون را با خودش برده است؟ خوش به حالش. اما در مقابل علي پروين، براي مربي دروازه‌بان‌هاي تيم استيل آذين يعني وحيد قليچ را كه سال‌ها در پرسپوليس همبازي پروين و حتي در مقطعي شاگرد علي پروين بود، با ۴۰۰ ميليون ريال! استخدام كرد.

بازيكن بخر، حالش رو ببر

اما بشنويد و بخوانيد از قراردادهاي بازيكنان تيم پروين. قبل از اينكه به اين مقوله بپردازيم اين را بدانيد كه نام علي پروين ريتم جالب و گوش‌نوازي براي همه دارد و مهمتر از اين ريتم، خاصيت بازيكن‌ربايي اين نام اسطوره‌اي است. بسياري از بازيكناني كه از سال‌هاي قبل شاگرد سلطان بودند به استيل‌آذين آمدند. البته پس از بسته شدن قراردادهاي بازيكناني كه در ادامه گزارش شرح ماجراي آنها را خواهيد خواند، همگان فهميدند كه اين بازيكنان فقط به خاطر شخص سلطان به استيل‌آذين نيامدند. اگر بخواهيم از دروازه‌بان شروع كنيم بايد در نظر داشته باشيد كه در اوايل فصل، استيل‌آذين با ابراهيم ميرزاپور مصدوم براي يك فصل ۱۵۰ ميليون تومان قرارداد امضا كرد. حامد كاويانپور هم براي يك سال ۱۲۰ ميليون دريافت كرده است. ولي علي انصاريان كه در استقلال تهران شرايط بدي نداشت و مي‌شود گفت كه شرايط خوبي هم نداشت با ۲۰۰ ميليون به استيل آذين آمد. بازيكنان ديگري مثل داوود سيدعباسي، رضا جباري، فرزاد مجيدي حدود ۱۰۰ ميليون تومان براي يك فصل گرفته‌اند. علاوه بر اينها علي آذري، ميلاد نوري، محمد غلامين، عيدي‌زاده، داوود فنايي و هاشمي‌زاده براي يك فصل ۷۰ ميليون دريافت كرده‌آند. راستي فكر مي‌كنيد محمد پروين، پسر مغرور سلطان براي يك فصل چقدر گرفت باشد خوب است؟ ۴۰۰ ميليون؟ ۳۰۰ ميليون؟ نه پايين‌تر بياييد. ۲۰۰ ميليون هم كمتر. ۱۰۰ ميليون تومان ناقابل. البته يادتان باشد كه اين تيم يك تيم دسته اولي است. نه ليگ برتري. در كل استيل‌آذين ۱۹ بازيكن ليگ برتري را با هزينه‌هاي در حدود ۵/۲ ميليارد تومان به خدمت گرفته است و اين محاسبه با احتساب رقم‌هاي دلاري بازيكنان خارجي اين يعني احمد كاظم از عراق و كويكه كامروني است كه هر كدام حدود ۲۵۰ تا ۳۰۰ ميليون از باشگاه دريافت كرده‌اند. به نظر شما با اين همه سرمايه‌گذاري، آيا نمي‌شد بازيكنان بهتري را به خدمت گرفت؟

اسپانسر خودروساز وارد مي‌شود

از اين قسمت، گزارش كمي خودرويي‌تر مي‌شود تا به اصل مطلب برسيم. اسپانسر مالي تيم استيل‌آذين، كمپاني خودروساز BMW- باز هم درست مي‌بيند- BMW است كه براي تسخير تبليغ روي پيراهن‌هاي قرمزرنگ تيم سلطان، بين ۹۰۰ ميليون تا يك ميليارد تومان پرداخت كرده است! باوركردنش شايد سخت نباشد اما آسان هم نخواهد بود چون اسپانسرها براي تبليغ روي پيراهن تيم‌هاي ليگ‌برتري استقلال و پرسپوليس گاهي رقم‌هاي بالاي يك ميليارد تومان را هم پرداخت كرده‌اند اما عرف اسپانسرها براي تيم‌هاي ليگ‌برتري (به جز استقلال و پرسپوليس) چيزي در حدود ۳۰۰ تا ۹۰۰ ميليون تومان است ولي تيم‌هاي دسته اولي كه هم گروه استيل‌آذين هستند بيشتر از ۲۰۰ ميليون تومان نمي‌توانند از اسپانسرها دريافت كنند. اما خب وقتي علي پروين و بازيكنان نامدار سال‌‌هاي نه چندان دور فوتبال ايران دور هم جمع شده‌اند بايد هم BMW اسپانسر اين تيم شود چون علاقمندان به علي پروين، حواشي و نتايج استيل‌آذين را حتماً دنبال مي‌كنند. البته BMW به باشگاه تعهد داده در صورتي كه استيل‌آذين به ليگ برتر صعود كند مبلغ كلاني را به عنوان پاداش به اين تيم بدهد. شايد هم پاداش به تعداد بازيكنان، BMWهاي ارزان قيمت ۴۰ ميلون توماني باشد. كسي چه مي‌داند! فرهاد كاظمي سرمربي سابق مس كرمان كه با اين تيم نتايج ضعيفي گرفت از مس كرمان جدا شد و گفته مي‌شود با قراردادي ۵۰۰ ميليون توماني سكانداري استيل‌آذين را پذيرفته و جايش را در مس كرمان به امير قلعه‌نويي داد تا او با مبلغ ناقابل ۴۰۰ ميليون تومان سرمربي تيم مس كرمان شود. جالب اينجاست مديريت باشگاه كه سلطان و آقاي هدايتي را شامل مي‌شود به فرهاد كاظمي قول داده‌اند كه اگر تيم را به ليگ برتر ببرد يك BMW آخرين مدل تحويل بگيرد. يعني تا سال آينده آخرين مدل BMW كه به بازار آمد، در صورت ليگ‌برتري‌شدن استيل‌آذين به آقا فرهاد كاظمي تعلق خواهد گرفت. گرچه ژنرال امير قلعه‌نويي قبل از پيوستن به مس كرمان چند وقت پيش همانطور که در خبرگزاری پارس فوتبال هم عنوان شد در يكي از بنگاه‌هاي معاملات خودرو خيابان بهشتي(عباس آباد) مشاهده شد كه يك بنز CLK ۳۰۰ ميليوني را خريداري كرد! حتماً با ديدن اين مبالغ و شنيدن نام كمپاني‌هاي BMW و بنز، حسابي از اينكه فوتباليست نشده‌ايد و درس خوانده‌ايد و دكتر و مهندس شده‌ايد. پشيمانيد. نه؟ نگارنده هم به شدت پشيمان است.

يك ارابه آلماني براي تيم سلطان !

داشتن يك اتوبوس آلماني “مان” ۱۸۰ ميليوني بين‌شهري كار بي‌سابقه‌اي در عرصه باشگاه‌داري ايران است. اين اتوبوس مجهز و آخرين سيستم، بازيكنان را جهت انجام بازي‌ها به شهرهاي نزديك تهران مي‌برد و برمي‌گرداند. زمين تمرين استيل‌آذين هم همان ورزشگاه كارگران است كه روزگاري در اختيار پرسپوليس بود. استيل آذين براي تمرين در اين زمين سالانه ۳۰ ميليون تومان به صاحبان ورزشگاه كارگران اجاره مي‌پردازد گرچه اين تيم بازي‌هايش را در ورزشگاه دستگردي باشگاه پاس انجام مي‌دهد و اين ورزشگاه به صورت رايگان در اختيار اين تيم گذاشته است.

فوتبال ببينيد، ماشين و موتور ببريد

مطمئناً علي پروين اگر به اندازه تيم پرسپوليس طرفدار نداشته باشد در همان حدود هوادار دارد اما ممكن است همه آنها به تماشاي بازي‌هاي استيل آذين نروند. به همين خاطر استيل آذين براي جمع‌كردن تماشاگران، سياستي مثل سياست‌ عرب‌هاي كشورهاي كوچولو موچولوي خليج فارس را به كار گرفته است. استيل آذين به هواداران تيمش و در كل تماشاگران بازي‌هاي استيل آذين با قرعه‌كشي در بين دو نيمه بازي‌ پنج عدد موتورسيكلت هوندا و در آخر بازي يك پژو۴۰۵ داده مي‌شود. اين كار هم بي‌سابقه است . اگر موتور و ماشين نداريد بازي‌هايي را كه استيل آذين ميزبان است به دستگردي برويد. شايد فرجي شد و موتوردار و ماشين‌دار شديد.

در اين رابطه با سعيد ترابي مشاور ارشد علي پروين تماس گرفتيم تا از چند و چون ماجرا باخبر شويم و ايشان ما را به آقاي نجفي مدير كل اداري و مالي باشگاه استيل آذين حواله داد. جناب نجفي هم كلي ما را تحويل گرفت و همه سوال‌ها را پاسخ داد و گفت: ما از فدراسيون فوتبال چهار تا پنج هزار بليت شماره‌دار تحويل مي‌گيريم. سپس با صورت جلسه فدراسيون به بليط‌فروشي مي‌پردازيم و با نظارت فدراسيون و نمايندگانش باقيمانده بليت‌ها را به آنها برمي‌گردانيم يعني اينكه با فروش بليت‌ها، باقيمانده را با ته برگهايشان به فدراسيون برمي‌گردانيم. هر بليت كه فروخته مي‌شود شماره و ته‌برگ دارد. ته برگ پيش بليت‌فروش‌ها مي‌ماند كه شماره‌اش با شماره بليت دست تماشاگر يكي است. ته‌برگ‌هاي بليت‌هاي فروخته شده را در داخل يك جعبه مي‌ريزيم و با نظارت نمايندگان فدراسيون قرعه‌كشي را انجام مي‌دهيم. بين دو نيمه پنج ته برگ از داخل جعبه بيرون مي‌كشيم كه موتور اول تا پنجم مشخص مي‌شود. بعد در پايان بازي يك ته برگ ديگر را بيرون مي‌كشيم كه برنده ۴۰۵ معلوم مي‌شود. شماره‌‌ها را اعلام مي‌كنيم افراد با بليت داراي همان شماره‌ها مي‌آيند و در صورت مطابقت و ارايه شناسنامه و يا كارت ملي، سند موتورها را دريافت مي‌كنند و موتور را مي‌روند از نمايندگي مي‌گيرند. اما ۴۰۵ را سريع تحويل مي‌دهيم. نجفي در پاسخ به اين سوال كه آيا ايران‌خودرو اسپانسر اين قرعه‌كشي است جواب مي‌دهد: «خير، خودمان مستقيم از كمپاني مي‌خريم و با سند سريع تحويل برنده مي‌دهيم.»

البته مدير كل اداري مالي باشگاه استيل آذين يك شوك اساسي هم به نگارنده وارد مي‌كند: «ما ماكسيما هم مي‌دهيم. ما تمام ته‌بليت‌ها حتي ته بليت‌هاي برنده‌ها را نگه مي‌داريم و كساني كه تمام بازي‌هاي استيل آذين را تا آخر فصل از نزديك تماشا كنند شانس برنده‌شدن يك ماكسيما را دارند. چون ما در آخر فصل يك ته بليت را از جعبه بيرون مي‌كشيم كه برنده يك دستگاه ماكسيما خواهد شد. ولي ممكن است كه يك نفر فقط يك بازي را ببيند و برنده شود اما خب كساني كه همه بازي‌ها را بيايند شانس‌شان بيشتر مي‌شود. نجفي از افزايش جوايز خبر مي‌دهد و مي‌گويد: ممكن است موتورها به ۱۰ دستگاه و ۴۰۵ هم به ۲ -۳ تايي برسد.

. شايد باور نكنيد اما اين قرعه‌كشي چهار بار انجام شده. يعني ۲۰ دستگاه موتور و چهار دستگاه ۴۰۵ به برندگان خوش‌شانس اعطا شده است. مدير كل اداري مالي در پايان مي‌گويد: ما آماده‌ايم كه رسيدهاي تحويل را به همه نشان بدهيم و بدانيد كه قرعه‌كشي‌ها كاملاً عادلانه و با نظارت مستقيم فدراسيون فوتبال انجام مي‌پذيرد. مطمئناً اين كار تماشاگران زيادي را به ورزشگاه دستگردي مي‌كشاند. قبول داريد؟

علي آقا، عاشق ماكسيما

علي پروين مدير فني و قائم مقام باشگاه استيل آذين در مورد خودروها حرف‌هاي جالبي به زبان مي‌آورد. «ماشين بايد واسه آدم كار كنه، اسمش فرق نمي‌كنه، همين كه وسط جاده خراب نشه خيلي مهمه، منم كه خيلي مي‌رم شمال دوست ندارم ماشينم وسط راه خراب شه، تو همين حد و حدود يه ماشين ۲۰ – ۳۰ ميليوني مثل ماكسيما كار آدم رو راه مي‌اندازه. ماكسيما توي ايران بهترين ماشينه.» احتمالاً به همين خاطر است كه استيل آذين در آخر فصل ماكسيما مي‌دهد! اما مثل اینکه سلطان زياد دوست ندارد سوار ماشين‌هاي مدل بالا شود. « من ديگه سن و سالم از اين حرف‌ها گذشته، اون موقع كه هنوز واردات ماشين آزاد نبود من توي نمايشگاه خودم. ۱۰ تا بنز و BMW داشتم كه همه آرزو مي‌كردند بتونن اونا رو بخرن، اون موقع چند برابر پول خود ماشين رو مي‌داديم گمرك كه بذارن ماشين رو وارد كنيم. اما هيچ وقت خودم دوست نداشتم سوار اين ماشين‌هاي مدل بالا بشم. همين كه كارم را بيفته كافيه» اسطوره فوتبال ايران براي پسرش محمد پروين يك BMW ۷۰ ميليون توماني خريده و اين در حالي است كه عقيده دارد كه: خريدن ماشين بالاي ۴۰ ميليون توماني مثل ريختن پول توي جوي آب مي‌مونه!»

…و باز هم استيل آذين

اگر به خيابان شيخ‌بهايي شمالي برويد حوالي ميدان پيروزان ساختمان اداري چهار طبقه باشگاه استيل آذين را خوايد ديد. اين ساختمان شيك يك ميليارد و ششصد ميليون توماني كه توسط شخص آقاي هدايتي مديرعامل خريداري شده چهار طبقه است كه طبقه اول آن يك كلينيك مجهز پزشكي است كه حدود ۱۰۰ ميليون تومان تجهيزات پزشكي است درجه اول اروپايي دارد، طبقه دوم اين ساختمان به امور هواداران تيم اختصاص داده شده و براي سالن اين هواداران حدود ۴۰ ميليون تومان هزينه شده است. طبقه‌هاي سوم و چهارم هم مخصوص رتق و فتق كارهاي اداري باشگاه است. استيل آذين تيم‌هاي پايه هم دارد و حدود ۵۰۰ تا ۶۰۰ ميليون تومان در اين تيم‌ها اعم از نونهالان، نوجوانان، جوانان و اميد سرمايه‌گذاري شده و حشمت مهاجراني به كار تيم‌هاي پايه نظارت دارد. شنيده شده كه استيل آذين قصد دارد در آينده يك تيم مطرح اروپايي را خريداري كند! البته اميدواريم كه اين كار صورت بپذيرد تا ما هم كم نياوريم، چون شيخ نشين‌ها به شدت به دنبال خريد امتياز باشگاه آرسنال هستند. البته استيل آذيني‌ها مي‌خواهند حوالي ورزشگاه آزادي يك دهكده المپيك هم بسازند و تيم‌هاي غيرفوتبالي را هم تاسيس كنند چه بسا كه همين الان استيل‌آذين يك تيم واليبال سرحال دارد. استيل آذين تاكنون براي هزينه‌هاي معمولي و جاري اعم از قرارداد بازيكنان، اجاره زمين تمرين و … حدود ۵/۴ ميليارد هزينه كرده است و البته پروژه‌هاي زيربنايي و پايه و كارهاي مربوط به آنها حدود ۳ تا ۵/۳ ميليارد خرج داشته است كه در مجموع حدود ۵/۷ تا ۸ ميليارد تومان دراين مدت (۶ ماه از آغاز تاسيس استيل آذين مي‌گذرد) هزينه شده است تا استيل آذين پرخرج‌ترين تيم خصوصي فوتبال ايران لقب بگيرد. اگر آنها به ليگ برتر بيايند ممكن است پنج برابر اين عدد سود كنند. راستي اين را بدانيد كه سالانه در فوتبال ايران حدود ۲۰۰ ميليارد تومان پول رد و بدل مي‌شود. شايد استيل آذين روزي يك كمپاني خودروساز شد. خدا را چه ديديد! البته فراموش نكنيد با مبالغي كه استيل‌آذين به بازيكنان پرداخت كرده، اين بازيكنان مي‌توانند كلي ماشين‌هاي مدل بالا بخرند و به ماشين‌بازترشدن فوتباليست‌ها كمك شاياني بكنند. احتمالاً باز هم از درس‌خواندن و دكتر و مهندس‌شدن پشيمان شده‌ايد! مگر نه؟
.

استیل آذین - ماشین علی پروین - پولدارترین فوتبالیست ها - مبلغ قرار داد -بی ام و - ثروتمند - استیل اذین

در دورانى كه ديگر كمتر از معجزه اقتصاد نوين ياد مى شود، يك ايرانى مقيم آمريكا باعث شده تا هنوز هم اعتبار دست اندركاران اقتصاد نوين و آينده آن حفظ شود. طى دهه نود چنان اقتصاد نوين همه كس و همه چيز را متوجه خود ساخت كه همگان باور كردند به زودى ساختارهاى سنتى اقتصاد و صنعت تحت تأثير آن بسيار كمرنگ و كم رونق خواهند شد.

رشد سرسام آور اينترنت و شركت هاى نوپاى اينترنتى حتى نوعى فرهنگ جديد را در بين مديران و فعالان اقتصادى ايجاد كرد. اين فرهنگ از پوشش و لباس گرفته تا نحوه حرف زدن و فكر كردن را تحت تأثير خود قرار مى داد.

به عنوان مثال در بسيارى از شركت هاى نوين و نوپا لباس رسمى از كت و شلوار و كراوات به يك تى شرت و شلوار ساده بدل شد. مديران شركت هاى اينترنتى كه يك شبه ثروتمند شده بودند، معتقد بودند بين فضاى سنتى خانه و محيط شركت نبايد مرزى گذاشت و لباس خانه و محل كار بايد تا حد ممكن نزديك به هم باشد تا بدين ترتيب مرز ميان كار و «بقيه زندگى» از ميان رفته و مرز هاى كار و اداره از ميان بروند.

در دوران رياست جمهورى بيل كلينتون رشد بسيار بالا و بى سابقه بورس اين تحول را مضاعف كرد. اما اكنون خبر چندانى از آن سرو صداها و جار و جنجال هاى خيره كننده نيست. بااين حال پى يراميديار بيش از هر كس ديگرى باعث مى شود تا تصور گذشت از اقتصاد نوين حفظ شود. اين مرد ايرانى الاصل با بنيان نهادن سايت حراج اينترنتى Ebay به يكى از سردمداران اقتصاد نوين بدل شده است.

قصه از كجا شروع شد

همانند بسيارى از داستان هاى موفقيت آميز در رشته اينترنت داستان سايت Ebay هم در يك اتاق نشيمن آغاز شد. پيراميديار كه تخصص وى در زمينه برنامه سازى رايانه اى است در اوقات فراغت خويش و در اتاق نشيمن خانه اش چند سايت اينترنتى را تحت يك مجموعه واحد و با آدرس www.ebay.com گرد آورده و اداره مى كرد. يك بار وقتى كه تعطيلات آخر هفته اش طولانى شد تصميم گرفت جايى را براى برگزارى حراج در اينترنت شكل دهد. وى اين كار را انجام داد و حاصل كارش را «حراج شبكه» ناميد. براى آن كه كارايى سايت خود را امتحان كند يك دستگاه سوراخ كن ليزرى را كه ايراد فنى هم داشت به حراج گذاشت دو هفته بعد اين دستگاه به قيمت ۱۴ دلار حراج شد. بدين ترتيب اولين كالا در اين سايت حراج شد و رسماً سايت مذكور آغاز به كار كرد. اين اتفاق در سال ۱۹۹۵ روى داد و از آن به بعد چنان رشدى در Ebay پديد آمد كه وضعيت فعلى آن با شرايط سال ۱۹۹۵ اصلاً قابل مقايسه نيست. سايت مذكور پس از شكل گيرى در سال ۱۹۹۵ تا مدتى با همان نام «حراج شبكه» فعاليت مى كرد. پس از مدتى اميديار نامش را تغيير داد و آن را Ebay ناميد. ايده تشكيل اين سايت به گفته خود اميد يار خيلى ساده و البته ايده آليستى بود: «از طريق اينترنت مى توان بازارى كامل و جامع ايجاد كرد كه در آن وضعيت عرضه و تقاضا براى همگان شفاف و روشن باشد.» اخيراً مصاحبه اى از اميديار چاپ شده كه وى طى آن با يادآورى آن دوران مى گويد: «مى خواستم چيزى متفاوت انجام داده باشم تا هر فرد خود به تنهايى بتواند هم توليد كننده و هم مصرف كننده باشد.» به تازگى هم يك نويسنده آمريكايى به نام آدام كوهن كتابى را با نام يى بى (Ebayمن) منتشر ساخت كه در آن به رموز موفقيت اميديار و سايتش پرداخته است. به اعتقاد كوهن، اميديار خيلى زود دريافت كه ايده ساده اش يعنى همان چيزى كه چند سطر بالاتر از آن ياد كرديم مى تواند بسيار موفقيت آميز باشد و ثروت كلانى را نصيب وى سازد. او ابتدا كارش را براى تفريح و سپرى كردن اوقات فراغت انجام مى داد اما همين سرگرمى بدل به شركتى با رشد فوق العاده بالا شد. دو سال بعد از آن كه اولين حراج در سال ۱۹۹۵ صورت گرفت شركت به حدى رشد كرده بود كه روزانه بيش از يك ميليون نفر از سايت Ebay بازديد مى كردند.

بزرگ ترين فروشگاه دنيا

رشد اين شركت اينترنتى و سايت آن به حدى بالا است كه امروز ديگر هيچ فروشگاهى را چه در ميان سايت هاى حراج اينترنتى و چه در ميان ليست بزرگترين فروشگاه ها و سوپر ماركت هاى جهان نمى توان با آن مقايسه كرد. هيچ فروشگاهى را نمى توان در دنيا پيدا كرد كه ميزان خريد و فروش كالا در آن به اندازه اين سايت اينترنتى باشد. امروز به طور متوسط روزانه ۱۲ ميليون عدد كالا در سايت Ebay به فروش مى رود. تعداد مشتريان ثبت شده Ebay هم ۱۴۴ ميليون نفر است. به عبارت ديگر ۱۴۴ ميليون نفر از مردم كره زمين مشتريان رسمى و دائم آن محسوب مى شوند. يكى از بهترين سال هاى اميديار و سايتش سال ۱۹۹۷ بود كه در آن سال بالاترين رشد اين فروشگاه اينترنتى به دست آمد. در آن سال همچنين اولين مديران شركت منصوب شدند. اميديار در همين سال هم تصميم گرفت كه براى تداوم رشد شركتش مديران با تجربه را وارد Ebay كرده و خود نقش مشاور و «رئيس در سايه» را برعهده گيرد. او در تأسيس شركت يك شريك زيرك هم داشت: جف اسكول. اسكول نيز اين ديدگاه اميديار را قبول داشت كه اگر چه ايده وى بسيار خوب بوده اما آنها خود به تنهايى نمى توانند در اقتصاد پر رقابت امروز هر كارى را انجام دهند. اين دو مديرى را به رياست شركت خويش برگزيدند كه هنوز هم رياست Ebay را برعهده دارد. وى كه مگ ويتمن نام دارد اندكى پس از آغاز رياست خود، توانست در سال ۱۹۹۸ Ebay را با موفقيت وارد بورس سازد. حضور موفق Ebay در بورس ثروت بنيانگذار آن يعنى اميديار را چند برابر كرد. در آن زمان ديگر ايده ساده مرد جوان موجب پديد آمدن بزرگ ترين فروشگاه و مركز حراج دنيا شده بود. آدام كوهن كه براى نوشتن كتاب خود اجازه يافته بود تمامى سوراخ ها و گوشه هاى ناديده شركت را مورد بررسى قرار دهد، در كتاب خودمصاحبه هاى متعددى با اميديار و تعداد زيادى از پرسنل شركت انجام داده و حتى نظرات سرمايه گذاران را هم جويا شده است. وى در پايان تمامى اين اقدامات نتيجه مى گيرد كه در ميان شركت هاى بزرگ دنيا، نهاد اداره كننده سايت Ebay يكى از كم تنش ترين هاى آنهاست. او يكى از دلايل اين امر را نوع نگاه و رفتار مديريتى اميديار مى داند. وى خود نيز طى مدت تحقيقات خويش به يكى از شيفتگان و طرفداران سرسخت اميديار و سايت وى بدل شده است. لذا تقريباً تمام كتابش كه بيش از ۳۰۰ صفحه است صرف تعريف و تمجيد از مرد جوان شده است.

مشابهت با بيل گيتس

بسيارى معتقدند آن كارى كه اميديار انجام مى دهد نمونه مشابهى است با عملكرد غول نرم افزارسازى دنيا يعنى بيل گيتس و شركت وى- مايكروسافت. هر دوى اينها در عالم رايانه سير مى كنند و هر دو نيز انحصارگرند. گيتس در رشته نرم افزارسازى قدرت بلامنازع دنياست و او از اين جايگاه نيز به هر وسيله اى كه شده دفاع مى كند- ولو با شيوه هاى نه چندان اخلاقى. مخالفان سايت Ebay و شخص اميديار هم مى گويند همه چيز آن پول و مسائل مادى است و آنقدر بر اين امر اصرار مى شود كه حتى حاضرند برخى موضوعات و پيش شرط هاى لازم را ناديده بگيرند. در حال حاضر مى توان گفت Ebay تنها سايت جدى حراج در اينترنت است و سايرين در مقابل آن به هيچ وجه مجالى براى فعاليت ندارند. اميديار در مقابل اين مخالفان بارها كوشيده با يك عبارت خاص و كلى جواب بدهد: «انسان اساساً موجود خوبى است. اگر به او فرصت خوب عمل كردن داده شود عموماً رفتارش نيز خوب خواهد بود.» در بسيارى از صفحات اينترنتى مرتبط با Ebay وى همين عبارت را هم به صورت يك پند اخلاقى در گوشه اى از صفحه آورده است.

زندگى خصوصى

اميديار به رغم مشابهت در رفتار به بيل گيتس برخى ويژگى هاى جالب دارد. غالباً لباس ساده به تن دارد و در اغلب عكس هايى كه از وى به چاپ مى رسد كراوات و كت و شلوار نپوشيده است. پيراهن معمولى و كاپشن چرمى ظاهراً لباس هاى محبوبش هستند- درست مثل مديران اقتصاد نوين.

در سايت اينترنتى شخصى خويش كه در آن با مخاطبان و علاقه مندان پيغام رد و بدل مى كند، خودش را چنين معرفى كرده است: «من بيشتر عمرم فردى طرفدار تكنولوژى بوده ام. اگر چه شهرتم به واسطه ابداع Ebay است. اما سعى ام بر آن است كه دنيا را به مكانى بهتر بدل كنم.»

اميديار در حال حاضر ثروتمندترين ايرانى است و در ليست ثروتمندترين ساكنان آمريكا هم مكان بيست و هفتم را به خود اختصاص داده است. البته به رغم بحث ايرانى بودن وى، تنها يكى از والدينش ايرانى است و خودش هم در پاريس به دنيا آمده.

در سال ۱۹۶۷ يعنى زمانى كه خانواده اش در پاريس زندگى مى كردند، به دنيا آمد. پس از آن پدرش براى تحصيل در رشته فيزيك عازم مريلند آمريكا شد تا در دانشگاه جان هاپكينز رشته محبوبش را دنبال كند.

پى ير اميديار كه به همراه پدر و مادرش به آمريكا رفته بود طى دوران دبيرستان عاشق رايانه شد. بالاخره هم توانست در سال ۱۹۸۸ در رشته رايانه از دانشگاه «تافتس» فارغ التحصيل شود. پس از فارغ التحصيلى در شركت اپل (Apple)- سازنده رايانه- مشغول به كار شد. طى همين دوران با خانمى به نام پاملا آشنا شد و مدتى بعد هم با وى ازدواج كرد. جالب است بدانيد كه خانم پاملا نيز فاميل خود را به اميديار تغيير داده است.

اين زوج همانند بيل گيتس و همسرش اعلام كرده اند كه قصد دارند طى سال هاى آينده بخش عمده ثروت خود را خرج كنند. آنها گفته اند كه تابيست سال آينده به جز يك درصد از ثروتشان بقيه آن را خرج مى كنند.

اميديار چندان علاقه اى به موضوعات سياسى ندارد و معمولاً در مورد ايران نيز اظهار نظر چندانى نمى كند. او چند سال قبل بخشى از ثروت خود را در سايت گوگل كه بزرگ ترين موتور جست و جوى دنياست سرمايه گذارى كرد. چند ماه قبل ورود موفق گوگل به بورس باعث شد تا از اين رهگذر نيز مبلغ كلان ديگرى نصيبش شده و باز هم بر ثروتش افزوده شود. مى گويند كسى تاكنون چهره او را بدون ريش نديده است.

زندگی نامه پیر امیدیار موسس سایت ebay - پولدارترین ایرانی

قبل از خواندن این مصاحبه میتوانید  گزارش در مورد اتاق بازرگانی تهران تحت عنوان میلیاردر های تهران کجا جمع میشوند را بخوانید

همیشه پای یک زن در میان است

از خودروی صورتی رنگش پیاده می شود.درهای مزدا ۳۲۳ را قفل می کند.سویچ را می گذارد داخل کیفش  ومی رود داخل ساختمان.

درانتظارآسانسور می ایستد.به اطرافش نگاه می کند.درآسانسور باز میشود.عده ای مرد با کت وشلوارهای مارک دار می آیند بیرون.درمیان آنها،می شود حاج اسدالله عسگراولادی بازرگان کهنه کار را می شود شناخت با یحیی آل اسحاق،وزیر اسبق بازرگانی ورییس فعلی اتاق تهران.مردان احوال پرسی می کنند.حالش را می پرسند وازکسب وکار می گویند واو پاسخ می دهد.صحبت ها، می رود بالای ۱۰۰میلیون تومان و۵هزارتن.

از گمرک آسترا خان صحبت می شود ومرزهای ناامن ارمنستان که راهزنان، سر می برند وانفجارهای عراق که اوج را هم رد کرده است.

مردان خداحافظی می کنندوخارج می شوند وزن می رود بالا. 

علاوه بر اینکه گواهی نامه پایه یک رانندگی و دفترچه مخصوص اتوبوس دارد، یکی از سه زنی است که درهیات نمایندگان اتاق های بازرگانی سراسر کشور عضویت دارد.

درانتهای راهروی طبقه هشتم اتاق بازرگانی وصنایع ومعادن ایران، پشت دری شیشه ای در اتاق مشاورین تنها نشسته است. یک طبقه پایین تر،همان جایی که او نشسته است، اتاق محمد نهاوندیان قرار دارد.همان اتاقی که ۲۷ سال دفتر علینقی خاموشی بوده است.

“سیده فاطمه مقیمی” که تنها زن هیات نمایندگان اتاق تهران است، دراسفندماه سال ۱۳۸۵،بارای بالای بخش خصوصی به پارلمان اتاق بازرگانی راه یافت تا تنها زنی باشد که به این تشکل بزرگ اقتصادی راه یافته است.

این خانم به ظاهر ساده، که فقط یک حلقه ساده(البته گرانقیمت) در دست چپش دارد، روسری عادی سیاه سر کرده و آن را مثل خانم های دهه ۵۰ و ۶۰ گره زده و مانتوی بلند قهوه ای روشن و کیف و گوشی همراهش، هیچ فرقی با بقیه ندارد. و حتی بوت های گرانقیمت هم به پا نکرده است. مدیر یک شرکت بین المللی حمل و نقل است و مردهای سبیل کلفت زیادی راننده او هستند.  

با گوشی همراه زیاد شماره نمی گیرد و ترجیح می دهد از تلفن ثابت تماس بگیرد، احتمالا کمی هم اهل صرفه جویی است. پشت تلفن به یکی با لحن ملایم می گوید«خدانگهدار»و به دیگری با لحن محکم می گوید«یا علی» دلیل هم مشخص است، او مدیر یک شرکت بزرگ حمل و نقل بین المللی است.

تنها عضو زن اتاق بازرگانی تهران، نایب رییس کمیسیون حمل نقل اتاق بازرگانی ایران و تهران،  عضو هیات مدیره انجمن صنفی شرکت های حمل و نقل بین المللی،۱۳ سال رییس بخش حل اختلاف این صنف و… است که اگر بخواهیم تمام سمت های او را بنویسم مقدمه گفت وگو از متن آن طولانی تر می شود.

درابتدای گفت وگو اولتیماتوم می دهد، که به سوال هایی در مورد اموال ودارایی ها و… پاسخ نخواهد داد. ما که نمی دانیم، شما هم ندانید بهتر است. اما به هر حال اتاق های بازرگانی که جای کارمندان قراردادی، کارگران روزمزد و خبرنگاران حق التحریر نیست!

سیده فاطمه مقیمی متولد شهریور ماه سال ۱۳۳۷ فارغ التحصیل عمران از انگلیس در سال ۵۸ است.

***

- توی ذهنم تصویر شما پشت فرمان یک کامیون یا اتوبوس به هیچ وجه قابل تصور نیست. شما اصلا چطور وارد این عرصه شدید؟  

نه، من را پشت رل اتوبوس تصور نکنید، برایتان تعریف می کنم… من سال ۵۸ بلافاصله بعد از ورود به ایران به عنوان مترجم وارد یک شرکت حمل نقل(به نام مرسل) شدم. در طول زمانی که در آنجا فعالیت کردم به این رشته خیلی علاقمند شدم و در این رشته خیلی سریعتر از آنچه خودم یا مدیرانم تصور می کردند توانستم پیشرفت کاری داشته باشم.

- قبول کنید که حمل و نقل رشته ای است که در جامعه ما کمی مردانه به نظر می رسد، و خانم ها در آن جایگاه آنچنانی ندارند، چطور شما در این زمینه فعالیت کردید؟

خانم ها چون در فعالیت های اجتماعی شاید آنطور که باید و شاید زمینه نداشتند که وارد شوند اینطور تصور شده! هیچ کاری مختص به زن و مرد نیست، همه آدم ها وقتی خداوند خلقشان کرده با امکاناتی که از نظر سلامتی بدن و مغز بهشان داده است، به آنها این امکان را داده که در هرکاری که توانایی خودشان از نظر علم و دانش داشته باشد بتوانند وارد شوند و کار کنند.

من نمی گویم که قرار است که بنده سنگ ساختمانی حمل کنم، توانایی بدنیش را دارم یا خیر. کار مدیریتی و اجرایی عملا کارهایی هستند که افراد بنابرقابلیت هایی که دارند. می توانند با دانش و علمی که کسب می کنند، مسئولیتش را به عهده بگیرند.

شاید در مملکت ما همیشه نگاه مدیریتی به خانم ها ضعیف تر بوده است. بعضی از شغل ها مثل حمل و نقل، چون نگاه ها به سمت بعضی  از افراد خاص مثل راننده و شوفرها است و طبیعتا طرف حساب هم همین افراد هستند، باور کردن اینکه یک خانم وارد این تجارت شود کمی برای مردم مشکل بود.

اما بعد از این بیست و چند سال بعد از انقلاب با ورود خانم ها در عرصه های اجتماعی این دید در حال تغییر است.  البته منکر جسارتی که با آن یک زن بتواند در عرصه های کار و تجارت وارد شود نیستم، این جسارت کمی ذاتی است و کمی اکتسابی.

- زندگی با شما سخت نیست؟

چرا سخت باشد؟

- یک خانم جدی، یک شغل به ظاهر مردانه، از ازدواج و همسرتان می گویید؟  

سال ۵۸ ازدواج کردم، پس از ازدواج فعالیتم را آغاز کردم، همسرم همیشه مشاور من بود و از شروع کار، من را حمایت می کرد. شاید یکی از اصلی ترین علت های موفقیت برخورداری از مشاورین قابل باشد. که این نقش را همسرم برای من بازی می کرد. همسرم در آمریکا در رشته مکانیک تحصیل کرده است. که البته ایشان در زمینه جداگانه ای فعالیت می کنند.

یک پسر و یک دختر دارم. پسرم ۲۵ ساله و دانشجوی رشته عمران و دخترم ۱۷ ساله و در مقطع پیش دانشگاهی تحصیل می کند.

- انگار شما گواهینامه پایه یک هم دارید، چرا گواهینامه پایه یک گرفتید، سخت نبود، فکر کنم بقیه که احتمالا همه هم شوفر و مرد بودند برایشان خیلی عجیب بوده؟

وقتی وارد این کار شدم از نظر علمی همه چیز را می دانستم ولی از نظر فنی احساس ضعف می کردم. بنابرین خواستم تا از نظر عملی هم سطح خودم را بالا ببرم.

روزی که برای امتحان گواهینامه رفتم، یک بالش هم همراه خودم بردم تا پایم به پدال ها برسد. همه با تعجب به من می گفتند:«خانم پایه دو آن طرف است»کسی باور نمی کرد من برای گرفتن گواهینامه پایه یک آمده باشم. افسری که از من امتحان گرفت دو دور تپه بیشتر از سایرین از من امتحان گرفت، و بالاخره قبول شدم. مثل اینکه زیاد علاقه ای نداشت که من را قبول کند، آنقدر مرا چرخاند تا اینکه خاطرم هست کسانی که پایین بودند می گفتند«جناب سروان نامردیِ پیاده کن» و بالاخره قبول شدم. به قول شما حالشان را گرفتیم.

بعد هم دفترچه اتوبوس را گرفتم،چند باری هم پشت رُل نشستم ولی فقط در سطح داشتن مدرک و کسب اطلاعات بود، فکر نکنید که الان خودم پشت تریلی می نشینم !  هفت تير

- این ماجرای سیبری و بلغارستان که خیلی ها می گویند چه بوده، تا بحال جلبتان  هم کردند؟

تا جلب شدن را چه بدانید، اگر منظورتان این است که بیایند و دست بند بزنند خیر. اما خب، یکی از دردسر های این شغل این است که مثلا بار در مرزهای شمالغربی، دزدیده می شود، مشکلی پیش می آید و… بر اساس قانون مامور یک راست با حکم جلب می آید سراغ مدیر شرکت. و خب، خیلی پیش آمده من برای حل این مشکلات به محل رفته ام و باید هم بروم. اگر اسم این را می گذارید جلب شدن، که خب بله جلب شدم.  در مورد بلغارستان و سیبری هم، شرکت ما یک شرکت بین المللی است که برای آن مناطق هم بار می فرستد. شما بگویید از چه کسی شنیدید که من تعریف کنم.

- با حفظ نام گوینده، شما کلیات را بگویید، فرض کنید همکارانتان؟

اگر می گفتید بهتر می توانستم بگوییم ولی خب، برای بارهای ما در کشورهای خارجی مشکل زیاد پیش می آید و خیلی از آنها را من خودم با حضور در محل شخصا پیگیری می کنم. در شغل ما هر وقت مشکلی برای بار پیش بیاید، با راننده کاری ندارند، یک راست با حکم جلب می آیند سراغ مدیر شرکت. اگر مشکلی هم برای کامیون ها پیش بیاید، باید خود مدیر برای حل و فصل ماجرا برود.

یکبار کامیون های ما در سیبری به خاطر خارج کردن بار بیرون از گمرک توقیف شده بوند، زیاد پیش می آید. من رفتم برای حل موضوع.

- تنها زن عضو اتاق بازرگانی تهران ماهانه چقدر در آمد دارد، یا بهتر بگویم چقدر درآمد برای شما کافی است؟

یک شرکت حمل و نقل بسته به نوع فعالیتش می تواند از ۵ تا ۵۰ میلیون در ماه در آمد داشته باشد. ولی من آنقدر که برای زندگی و فعالیت های اجتماعی ام کافی باشد درآمد دارم!

- در هیات نمایندگان مشکلی با آقایان ندارید، شما تنها زن اتاق هستید؟

من پاسخ شما را همان موقع، بعد از انتخابات در مقاله ای با عنوان«میزان رای آقایان است» نوشتم و منتشر کردم. همین اندازه می گویم که مردم به من رای دادند(وارد هیئت نمایندگان شدم) و من در مقام نهم قرار گرفتم. اما آنجا که آقایان ـ عضو هیات نمایندگان ـ رای دادند …

- شما با جدیت و متعصب گفتید با تمام ایسم ها و فمینیسم مشکل دارید و هرگز فمینیست نبودید، چرا؟  

بله، من با همه ایسم ها مشکل دارم! من با روش خودم ثابت می کنم، اگر فمینیست باشم تکیه به زنانگی خودم کرده ام. زن ها بعد از یک دوره جنگ برای رسیدن به محیط کسب و تجارت نباید دوباره به نقطه اول برگردند و به زنانگی خودشان تکیه کنند. باید به قابلیت های خودشان تکیه کنند. همین.

خيابان مطهري، روبه‌روي سنايي يك ساختمان معمولي قديمي پنج طبقه با نماي سفيدي است يك تابلوي آبي‌رنگ قديمي و كوچك سردر ساختمان نصب شده: «اتاق بازرگاني و صنايع و معادن تهران.» همه چيز عادي به نظر مي‌رسد. طبقه هم‌كف مثل هميشه شلوغ است، ارباب‌رجوع‌ مثل هر اداره ديگري جلوي كيوسك‌ها مي‌روند و كارهاي اداري‌شان را انجام مي‌دهند.

اما پشت ساختمان در محل پاركينگ، گران‌قيمت‌ترين و لوكس‌ترين ماشين‌هاي تهران كه تعداد بعضي‌هايشان در تمام كشور كمتر از ۱۰ دستگاه است يكي يكي وارد مي‌شوند. از هر كدام يك نفر پياده مي‌شود. اين يك نفرها، هر كدام مديرعامل يا عضو هيأت‌مديره بزرگ‌ترين شركت‌ها و مؤسسات اقتصادي و يا از سهامداران عمده بورس تهران هستند. و البته چند نفري را هم نمي‌توان جزو پولدارترين‌ها دانست. آنها به واسطه اطلاعات يا تخصصشان اينجا هستند.

يكي دكمه بالاي پيراهنش را بسته و با محاسن بلند و تيپ سنتي، ديگري صورت اصلاح كرده، با كت و شلوار و كراوات از گران‌ترين برند‌هاي اروپايي تن كرده است.

رفته رفته از ساعت يك و نيم تا ساعت دو بعدازظهر همه هيأت نمايندگان اتاق بازرگاني تهران در طبقه پنجم جمع مي‌شوند. ۴۰ نفر نماينده بخش خصوصي و ۲۰ نفر نماينده دولت. اين جمع درباره اقتصاد ايران تصميم مي‌گيرد. دور هم جمع شدند. براي كساني كه به صندلي‌هاي هيأت نمايندگان اين اتاق تكيه زدند رقم‌هايي كه جلويشان ۱۱ تا ۱۲ صفر باشد زياد عجيب نيست.

آغاز جلسه

ساعت دو هياهوي اتاق فروكش مي‌كند. جلسه معمولاً با سخنراني رئيس اتاق بازرگاني يعني«يحيي آل‌اسحاق» كه در راس ميز نشسته است شروع مي‌شود. پيرمردي كه موهايش را در اين اتاق سفيد كرده. يحيي آل‌اسحاق از قديمي‌ترين اعضاي اتاق بازرگاني تهران پس از انقلاب است و به گفته خودش عضو هيأت‌مديره بيش از ده‌ها شركت است. فكرش را بكنيد، هزار شركت!

باور كنيد يا نه هيچ كدام از پولدارترين‌ها شاخ و دم ندارند، آدم‌هاي عادي با ظاهر عادي. دور تا دور افراد جالبي نشسته‌اند. كساني كه مردم بعضي از آنها را نه با عنوان عضو هيأت نمايندگان اتاق بازرگاني، بلكه با عناوين ديگري مي‌شناسند. اشتباه نكنيد، صفايي‌فراهاني براي ورزش اينجا نيامده. ايرج حسابي، پسر دكتر حسابي، بنيانگذار دانشگاه تهران كه هميشه در مورد فعاليت‌هاي اقتصادي او شايعه بوده و هست و او هم هميشه تكذيب كرده. مهرعلي‌زاده، نامزد دوره پيشين رياست جمهوري هم اينجاست. عسگراولادي از اعضاي معروف مؤتلفه كسي كه پسته ايران را در تمام دنيا با نام او و شركت حساس مي‌شناسند. حتي پسر شهيد مفتح، محمد صادق مفتح هم حضور دارد.

جالب است كه بعضي از آنها بيرون از اتاق بازرگاني داراي گرايش‌هاي سياسي كاملاً متضاد با هم هستند، اما تا به حال در اتاق بحث سياسي خاصي شكل نگرفته است. همه اين افراد در اتاق بازرگاني به يك چيز فكر مي‌كنند «بخش خصوصي». در مورد مسائل اقتصادي آنها ترجيح مي‌دهند با هم همكاري كنند و گرايشات سياسي‌شان را به بعد از جلسه هيأت نمايندگان منتقل كنند.

اصلي‌ترين كار اتاق بازرگاني، ارتقاي بخش خصوصي از طريق برنامه‌ريزي، ارائه پيشنهاد و راهكاري و يا اعمال فشار با اهرم‌هاي خاص و لابي‌هاي قدرتمند اقتصادي است كه البته مورد آخر زياد به صورت رسمي انجام نمي‌شود. هر كدام از اعضاي اتاق نماينده يكي از بخش‌هاي بازرگاني، صنعت و معدن هستند. آنها مشكلات بخش مربوط به خود را در اين جلسات عنوان مي‌كنند و احتمالاً در حاشيه جلسات كه بعضاً از خود جلسات مهم‌ترند به نتايجي مي‌رسند. بعد از آن با اعمال قدرت به دولت و يا مجلس از طريق تصويب قوانين و يا آيين‌نامه‌ها مشكلات بخش خودشان را برطرف مي‌كنند.

بعضي وقت‌ها هم به سياست‌هاي مالي و اقتصادي دولت كه با منافع بخش خصوصي در تقابل هستند انتقاد‌هايي مي‌كنند. اين انتقادها مي‌تواند به نحوه نوشتن بودجه باشد و يا عملكرد گمرك و… به هر حال پرونده تا زماني كه مشكل برطرف نشود و يا وزير يا مسئول مربوطه به اتاق نيايد و پاسخگوي آنها نشود بسته نخواهد شد.

نشست‌هاي صبحانه

اينجا رسم و رسومات خاصي دارد و اعضاي آن با اين رسوم به خوبي آشنا هستند. همين رسم و رسومات و حاشيه‌هاي جلسات هستند كه بخش عمده تصميم‌گيري‌هاي كلان اقتصادي كشور را تعيين مي‌كنند.

۴۰ نفر نماينده بزرگ‌ترين اتاق بازرگاني خاورميانه كنار هم قدرت زيادي دارند. اين ۴۰ نفر بي‌خودي دور هم براي گپ جمع نمي‌شوند، هر وقت آنها دور هم جمع مي‌شوند مي‌خواهند مانعي را برطرف كنند.

وقتي يك وزير يا مسئول بخش دولتي براي صبحانه به اتاق بازرگاني دعوت مي‌شود، خودش بايد بداند چه اتفاقي در حال شكل گرفتن است. دعوت براي صبحانه از آخرين مراحل اعمال قدرت اتاق بازرگاني به شمار مي‌رود. او را براي صرف صبحانه دعوت مي‌كنند. روي ميز چاي شيرين و نان و پنير و كره و مربا… هست. اما اين نشست فقط براي صرف صبحانه تشكيل نشده. مهمان صبحانه بعد از پايين رفتن اولين جرعه چاي شيرين از گلويش سيبل انتقادهاي نمايندگان بخش خصوصي مي‌شود. به هر حال نشست صبحانه آخرين نشست خواهد بود، تا موقع صرف ناهار به هر شكلي كه شده مشكل حل شده است. بعضي از تغييرات ناگهاني كه از رسانه‌ها به اطلاع مردم مي‌رسد، از همين نشست‌هاي صبحانه نشأت مي‌گيرند. آخرين نشست صبحانه با دعوت از منوچهر متكي، وزير امور خارجه برگزار شد و نتيجه هم رضايت‌بخش بود!

اما اتاق هميشه اين قدر خشك و جدي نيست. اگر يك تاجر يا سرمايه‌دار ورشكسته شود، رسم ديگر اتاق يعني گل‌ريزان براي او اجرا مي‌شود. اعضاي هيأت نمايندگان هر كدام به روش خاصي به او كمك مالي مي‌كنند تا بتواند دوباره فعاليت خودش را ادامه بدهد . هفت تير

پولدارترين‌ها

چون از ابتدا در ايران مستقيم و غيرمستقيم و در عرف جامعه ثروتمند بودن به صورت يك ضد ارزش معرفي شده، پولدارترين‌هاي ايران علاقه زيادي به معرفي خود ندارند. دليل ديگر هم اين است كه سيستم مالياتي ايران مثل خيلي از كشور‌هاي ديگر شفاف نيست. مثلاً در آمريكا به دليل سيستم مالياتي شفاف پولدارترين‌ها مشخص مي‌شوند، اما در ايران هيچ كس نمي‌داند پولدار‌ترين شخص چه كسي است.

ممكن است با دسترسي به اطلاعات بورس تهران و از روي سهام عمده‌اي كه يك شخص در شركت‌هاي مختلف دارد و يا از طريق درآمد كارخانه و يا شركت يك فرد بتوان ميزان سرمايه او را حدس زد، اما تعيين پولدار‌ترين كار ساده‌اي نيست.

اما يك چيز مشخص است، پولدارترين‌هاي ايران در پايتخت ايران هستند و پولدارترين‌هاي پايتخت در اتاق بازرگاني پايتخت يعني اتاق تهران جمع مي‌شوند.

اينجا همه هستند، از هر صنعت و صنفي، بزرگ‌ترين آنها به‌عنوان نماينده طيف خودش در اينجا حضور دارد.

علاء ميرمحمدصادقي نماينده بخش معادن، كسي كه همه او را به‌عنوان پدر گچ و سيمان كشور مي‌شناسند. اولين صندوق قرض‌الحسنه انقلابي را ۳۸ سال پيش در مسجد لرزاده تأسيس كرد. او بنيانگذار سازمان اقتصاد اسلامي است كه روزي قرار بود بانك خصوصي بازاري‌ها باشد اما با تهديد به استعفاي ۷ عضو كابينه دولت موقت، به محاق تعليق رفت تا سرانجام در دولت احمدي‌نژاد به بانك قرض‌الحسنه تبديل شد.

پدرام سلطاني نماينده بخش بازرگاني، جوان‌ترين عضو اتاق، شخصي كه با وجود جوان بودن به‌عنوان يكي از بزرگان بخش خصوصي پتروشيمي معروف است.

محمد صدرهاشمي‌نژاد، از مؤسسان اولين بانك خصوصي كشور و رئيس هيأت‌مديره همان بانك، عضو هيأت‌مديره شركت ساختماني استراتوس، كسي نمي‌داند او چقدر ثروت دارد، اما در زمينه ساختمان‌سازي و بازرگاني از بزرگان به شمار مي‌رود.

محمد شمس اردكاني، مديرعامل يك شركت بزرگ خودروسازي و از فعالين بنام صنعت خودروسازي خصوصي در كشور.

تقي بهرامي نوشهر، پدر خوانده فولاد كشور، مؤسس چندين شركت بزرگ فولاد و فعال اين صنعت. محسن خليلي‌عراقي نماينده بخش صنعت، مديرعامل شركت بزرگ بوتان.

شاهرخ ظهيري، پيشگام صنايع غذايي در كشور و بنيانگذار كارخانه‌هاي مهرام. عباسعلي قصاعي نماينده بخش صنعت، از بازماندگان خاندان بزرگ سرمايه‌دار قصاعي و از بزرگ‌ترين فعالان صنعت چيني در كشور.

مهدي جارياني نماينده بخش صنعت، عضو هيأت‌مديره توليد مواد اوليه داروپخش و تولي پرس و از بزرگان صنعت شوينده‌ها.

مهدي بهرامي ارض اقدس نماينده بخش بازرگاني، از مديران ارشد حيات نو و مشاور شهردار تهران.

علينقي خاموشي كه كسي بعد از انتخابات اخير اتاق بازرگاني او را در جلسات نديده است! مديرعامل كارخانجات پوشاك جامعه.

محسن صفايي‌فراهاني نماينده بخش بازرگاني عضو ارشد گروه استراتوس پارس، دوست و از شركاي اصلي محمد صدرهاشمي‌نژاد.

محسن مهرعليزاده، نماينده بخش صنعت از طرف مؤسسه اندوخته (سرمايه‌گذاري) شاهد وابسته به بنياد شهيد، و مشاور رئيس‌جمهور اسبق.

احمد پورفلاح نماينده بخش صنعت و مديرعامل شركت بزرگ تأسيساتي سكو ايران.

مسعود دانشمند نماينده بخش بازرگاني، دارنده يك شركت بزرگ حمل و نقل دريايي و تنها دوست كراواتي علينقي خاموشي.

اسداله عسگراولادي، از اعضاي بنام مؤتلفه، رئيس اتاق مشترك ايران و چين، دارنده شركت بزرگ «حساس» كه در عرصه صادرات خشكبار و به خصوص پسته ايران در سطح جهان صاحب نام است.

احمد اميراحمدي نماينده بخش صنعت، كشتي‌گير قديمي با گوش‌هاي شكسته كه به‌عنوان پدر سرب و روي كشور شناخته مي‌شود. هفت تير

منجيان اتاق

داستان درگيري ميرحسين موسوي و اتاق به خوبي جايگاه و قدرت آن را مشخص مي‌كند. البته درگيري ميرحسين موسوي آخرين درگيري جدي با اتاق بود. بعد از انقلاب گروهي از انقلابيون تصميم گرفته بودند كه تالار بورس و اتاق بازرگاني را به‌عنوان مظاهري از اقتصاد امپرياليستي تعطيل كنند، اما اين اتفاق نيفتاد. كسي هم نمي‌داند چطور اين اتفاق نيفتاد!

در زمان جنگ يكبار ديگر اتاق تهديد شد. ميرحسين موسوي سياستمدار چپ‌گرا و نخست‌وزير وقت در زمان جنگ، دستور داد اتاق بازرگاني را براي اسكان جنگ‌زده‌ها خالي كنند. اما گويا كساني قدرتمند‌تر از ميرحسين موسوي هم بودند. آل‌اسحاق، خاموشي، نقره‌كار، راسخ نهاونديان و… منجيان اتاق بازرگاني بودند. آنها در پاسخ نامه ميرحسين موسوي نوشتند كه امكان چنين كاري وجود ندارد و اتاق بازرگاني جاي اسكان جنگ‌زده‌ها نيست. ميرحسين موسوي هم دستور داد با بلدوزر اتاق بازرگاني را با خاك يكسان كنند، چون به نظر او ساختماني كه نشود در آن جنگ‌زده‌�